ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٥

گفتار در تعبيهء لشكر و آراستن جيش سترگ « 1 » و وقوع جنگ بزرگ

و بعد از فراغ از مناجات با عالم السّر و الخفيّات ، توكل بر فضل نامتناهى الهى كرده ، به سعادت سوار گشته متوجه شد . دلاوران لشكر و بهادران صفدر ، صداى صلوات و غلغلهء تكبير در گنبد كيوان و چرخ اثير انداختند و رايت دولت و اعلام اسلام به اوج عيّوق برافراختند و از طرفين گورگه و كوس و نقاره فروكوفته گوش زمانه را از خروش سورن كر ساختند .

[ نظم ]

برآمد خروشيدن كرّناى * زمين و زمان اندر آمد ز جاى

برآمد خروش سپاه از دو روى * جهان شد پر از مردم جنگجوى

تو گفتى نه شب بود پيدا نه روز * نهان گشته خورشيد گيتىفروز

در اين‌حال شعبهء دوحهء عظمت و جلالت و ثمرهء شجرهء طيّبهء نبوّت و رسالت سيد بركه - قدّس سره - كه از مبشّرات دولت روزافزون حضرت صاحب‌قرانى بود - چنانچه اشارتى به آن رفته - دست اخلاص به دعا برداشته و فرق مبارك به خضوع و ابتهال گشاده ، از حضرت عزّت فتح و نصرت خواست و برحسب سنّت سنيّهء جدّ بزرگوارش - عليه افضل الصلوات و اكمل التحيّات - آيهء كريمهء يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَنْ يَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ « 1 » بر زبان خلاص بگذرانيد و شاهت الوجوه‌گويان ، خاك بر جانب دشمنان پاشيد و صاحب‌قران مؤيّد را مخاطب ساخته ، بر زبان مبارك راند كه « توجّه حيث شئت فإنّك منصور » ؛ در زمان دليران هردو سپاه به باد حمله آتش جنگ برافروختند و نايرهء حرب و قتال التهاب و اشتعال يافت .

[ نظم ]

دو لشكر نگويم دو درياى خون * به بسيارى از ريگ صحرا فزون

به تدبير خون ريختن ، تاختند « 2 » * به‌هم تيغ و رايت برافراختند « 3 »

ز هرسو دليران و گندآوران * كشيدند شمشير كين از ميان « 4 »

( 1 ) . مائده / 11 . ( 2 ) . ع : ياختند . ( 3 ) . الف : بيت را ندارد . ( 4 ) . الف : كشيدند شمشير كين از ميان * ز هرسو دليران و گندآوران