ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٩

گفتار در عرض ديدن حضرت صاحب‌قرانى « 4 »

نديده كسى پشت ايشان به جنگ * به چستى چو باد و چو كوه از درنگ

فروزندهء آتش كارزار * فرازندهء رايت شهريار

و چون حضرت صاحب‌قران ظفر در ركاب و نصرت هم‌عنان به ايشان رسيد ، اميرزاده ميرانشاه كه شهسوار ميدان سلطنت و كامگارى بود ، پياده گشته ، پيش آمد و آنچه از رسوم و آداب آن مقام تواند بود ،

[ مصراع ]

چنان كز چنان نامدارى سزد

بجاى آورد و زانو زده ، طوطى ناطقه را به اداى وظايف ثنا و دعا شكّرخا گردانيد ،

كه اى شاه دريادل پاك‌دين * فروزندهء تاج و تخت و نگين

جهان‌آفرين تا جهان آفريد * چو تو پادشاهى نيامد پديد

جهان مر ترا داد يزدان پاك * ز تابنده خورشيد تا تيره خاك

به گيتى همه خوبى از داد تو است * كجا هست مردم همه ياد تو است

تويى در جهان شاه بيدار بخت * ترا ديده دولت سزاوار تخت

درخشنده تيغت عدوسوز باد * درفش و سنان از تو پيروز باد

به جان بنده و هركه هست از سپاه * كمر بسته‌ايم از پى كام شاه

در اين داورى داورت يار باد * سر تخت دشمن نگونسار باد

خديو جهان شاه صاحب‌قران * ز گفتار شهزاده شد شادمان

براو آفرين خواند و بر لشكرش * سخن‌ها بسى گفت از هر درش

كه بيداردل « 1 » باش و سنجيده‌گوى * به يزدان پناه و ازو « 2 » كام جوى

مكن ايمنى در سراى فسوس * كه گه روشن است و گهى آبنوس

ز تو نام بايد كه ماند بلند * نگر « 3 » دل ندارى به گيتى نژند

جهان‌آفرين از تو خشنود باد * سر بدسگالت پر از دود باد

( 1 ) . ع : - دل . ( 2 ) . الف ، ع : آور و . ( 3 ) . الف ، كلكته : مگر ؛ ع : دگر .