ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٥

( 784 ه . ق ) گفتار در لشكر كشيدن حضرت صاحب‌قرانى به ايران‌زمين نوبت ثانى

[ نظم ]

آن را كه خدا نگاه دارد * ور سنگ ز آسمان ببارد

حاشا كه به او رسد گزندى * و آشفته شود ز ناپسندى

لاجرم آن حضرت به سعادت و سلامت به معسكر همايون بازآمد .

[ نظم ]

جهان‌جو فرود آمد از كوه بر * برفتند گردان به انبوه بر

بگفتند يك‌يك بر او آفرين * كه اى نامور شهريار گزين

چه به زانكه بازآمدى تندرست * به آب مژه رخ نبايست شست

و چون نقض عهد و غدرانديشى على بيگ به ظهور پيوست ، نايرهء غضب حضرت صاحب‌قران برافروخت و يرليغ همايون به نفاذ پيوست كه لشكر منصور جنگ دراندازند و اشارت عليّه صادر شد كه بهادران دلاور از محلى چند معيّن به حصار كلات برآيند .

سپاه ظفرپناه امتثال فرمان را كمر جان‌سپارى ببستند و هركس از موضع خويش پيش رفته ، آنچه در وسع مكنت و مقدرت او بود كوشش نمود . و در اوايل ربيع الاول سنهء اربع و ثمانين و سبعمائه موافق ايت‌ئيل ، شب سه‌شنبه ، جماعتى از مركيتيان و لشكر بدخشان - كه ايشان در كوه روى با كبك درى برابرى كردن ، عار شمارند و در كمر گردى از پهلوى مساوات زدن با رنگ و پلنگ ننگ دارند - فرمان شد كه به حصار برآيند . آن گروه فى الحال روى جلادت به راه نهاده هم در آن شب به كوه برآمدند و جمعى ديگر نقاره فروگرفته و برغو « 1 » كشيده به دروازه رسيدند .

[ نظم ]

ز بانگ تبيره ميان دو كوه * دل كركس اندر هوا شد ستوه

سوار و پياده به زرين كمر * همه تيغ‌دار و همه نيزه‌ور

روان اندر آمد گروها گروه * دليران رسيده ميان دو كوه

( 1 ) . ع : يرغو .