ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٠

گفتار در لشكر كشيدن حضرت صاحب‌قران سعادت‌قرين به ايران‌زمين « 1 »

در اوايل تخاقوئيل « 2 » مطابق اواخر سنهء اثنين و ثمانين و سبعمائه هجرى - على صاحبها افضل الصلاة و السلام « 3 » - به قرب فصل بديع ربيع كه سلطان عدالت شعار بهار ، لشكر آراستهء رياحين و ازهار را در عرضگاه فَانْظُرْ إِلى آثارِ رَحْمَتِ اللَّهِ كَيْفَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها « 4 » احضار فرمود و تمام روى زمين را از كران تا به كران بتاييد صنع وَ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ « 5 » تسخير فرمود .

[ نظم ]

سلطان ربيع را چو عدل است آيين * بگرفت به خرّمى همه روى زمين

در هر طرف از سبزه سپاهى آراست * وز معدلتش گشت جهان خلد برين

حضرت صاحب‌قران گيتىستان ، عزم توجه ايران جزم فرموده ، به احضار عساكر و كتايب از اطراف و جوانب فرمان داد و پيش از جمع آمدن سپاه - متوكلا على اللّه - به مبارك‌تر طالعى روان شد ؛

[ بيت ]

اسب دولت زير ران ، چتر ظفر بالاى سر * فتح و نصرت پيش و پس عون الهى راهبر

و عساكر منصور از هرطرف و هرجانب متوالى و متعاقب به موكب همايون مىپيوست .

[ نظم ]

چو دشت از گيا گشت چون پرنيان * ببستند گردان توران ميان

سپاهى ز تركان بيامد گزين * همه تيغ‌داران خاورزمين

ز ختلان و از ترمد و ويسه گرد * ز هرسو شده لشكرى گشن گرد

ز خاور بجنبيد تا باختر * تو گفتى كه گيتى برآورد پر

زمين آن سپه را همى برنتافت * بر آن بوم كس جاى رفتن نيافت

و چون بعد از چند كوچ

( 1 ) . الف : - عنوان . ( 2 ) . الف ، م : توق . ( 3 ) . ع : التحيه . ( 4 ) . روم / 50 . ( 5 ) . ق / 7 .