ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٠

( 779 ه . ق ) گفتار در طلوع اختر شاهى از مطلع فضل نامتناهى الهى ، يعنى ولادت همايون حضرت خلافت‌پناهى « 1 »

بود ، ديدهء دولت حضرت صاحب‌قرانى از فيض فضل ربانى ، در بلدهء محفوظهء سمرقند ، كه مستقرّ سرير سلطنت و كامرانى بود ، به نور طلعت فرخنده فرزند ارجمند روشن گشت كه واسطهء بقاى دودمان جاودان امتدادش ، وجود مبارك او شد و رابطهء دوام ايام دولت ابد ميعادش ، ظهور خجسته فرجام او .

[ نظم ]

چو از مادر مهربان شد جدا * سبك تاختندش بر پادشا

جهان‌بخش را لب پر از خنده گشت * كه خورشيد اقبال تابنده گشت

جهانى گرفتند پروردنش * برآمد به ناز و بزرگى تنش

پرستنده‌اى كش به برداشتى * ز سر تا قدم در گهر داشتى

روان بر سرش چتر ديبا بدى * به زير پيش مشك سارا بدى

از جبين آفتاب آيينش چون شعشعهء نور از چهرهء خور مىدرخشيد .

[ نظم ]

كه ميمون كند تخت را زير تاج * فرستندش از هفت كشور خراج

در آفاق كشورگشايى كند * جهان در جهان پادشايى كند

همايون نظر ، كوكبى سعد بود * كه از برج اقبال شه ، رخ نمود

صورت اوضاع فلكى در وقت ولادت خجسته‌اش چنان افتاده كه اهل احكام نجومى از ملاحظهء آن به حصول غايات امانى و آمال و وصول به اعلى مدارج عظمت و جلال بىترددى استدلال نمايند ، چه نوبت ظهور از افق شرقى كه طالع را مىباشد ، نخستين دولتخانهء سعد اكبر كه از منظر سعادتش دريچهء نظر تمام دوستى از يك طرف بر تختگاه سلطان هفت اقليم گردون ، گشاده است و از ديگر طرف به بيت الشرف او رسيده و صاحب طالع - كه سعد اكبر است تا افاضت تمام ، سعادت را ضامن تواند شد - سعد اصغر را با خود يار كرده هردو به اتفاق در خانهء اميد - كه ميزان مجموع دفعات مقاصد دنيوى و اخروى همان است - جمع آمده ، تا صاحب