ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٦

ذكر وفات اميرزاده جهانگير « 1 »

و نمدهاى سياه در گردن انداخته ، از شهر بيرون و از گريه در موج خون آمدند ، خروش و ولولهء

[ بيت ]

دريغ آن جهانگير با دين و داد * كه شد همچو گل در جوانى به باد

از ايوان كيوان گذرانيده و صداى نوحهء

[ بيت ]

دريغ آنچنان خسرو كامگار * كه رفت و سرآمد بر او روزگار

به گوش سبحه‌طرازان گنبد گردان « 1 » رسانيده . حضرت صاحب‌قران را از مشاهدهء آن حال آنچه به گواهى ضمير الهام‌پذير گمان مىبرد به يقين پيوست .

[ نظم ]

چو آگه شد از مرگ فرزند شاه * جهان بر جهان‌بين او شد سياه

دو رخساره پراشك و تن سوگوار * دژم كرده بر خويشتن روزگار

سرتاسر مملكت كه از فرّ قدوم حضرت صاحب‌قرانى ، گلشن بهجت و سراى سور و سرور بايستى ، از هول آن واقعهء جان‌گداز دلسوز ، محل ماتم و انجمن شيون گشت .

[ نظم ]

به ماتم نشستند يكسر سپاه * همه جامه‌هاشان كبود و سياه

سر سركشان گشت پر تيره خاك * همه ديده پرخون و دل چاك‌چاك

همه انجمن زار و گريان شدند * چو بر آتش تيز بريان شدند

حضرت صاحب‌قران از اين واقعه به حكم « اولادنا اكبادنا » بغايت محزون و كوفته خاطر شد ، اما چون رأى عالى محيط بود به آنكه ، فناى هر ممكنى از قبيل واجبات است و دوام و بقاى هر محدثى از مقولهء ممتنعات ، اشارت بشارت آيين وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ « 2 » مرهم آن

( 1 ) . ع : گردون . ( 2 ) . بقره . 155 و 156 .