ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٣

( 770 ه . ق ) « 1 » گفتار در سبب مخالفت حضرت صاحب‌قرانى با امير حسين نوبت ثانى « 2 »

طوطى « 3 » وحىپرداز همراز فَأَوْحى إِلى عَبْدِهِ ما أَوْحى « 4 » - عليه افضل الصلوات و اكمل التحيات - از مصر إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى « 5 » شكر اين گفتار هدايت آثار در كام جان امّت بلند رتبت نهاده ، كه « اذا اراد اللّه شئيا هيّأ اسبابه » 123 يعنى چون ارادت بارى - تعالى و تقدّس - به بودن چيزى و پيدا شدن حالى تعلق گيرد اسباب وقوع آن آماده و مهيا گرداند و مقدمات حصولش مرتب و پرداخته سازد .

[ نظم ]

هرآن كار كان را درآيد زمان * مهيا شود جمله اسباب آن

به راه ار بود نوعى از بستگى * گشايش « 6 » پذيرد به شايستگى

و چون در دار السلطنه و جَعَلْناكُمْ خَلائِفَ فِي الْأَرْضِ « 7 » منشى « جفّ القلم بما هو كائن » 122 به پروانچهء نُصِيبُ بِرَحْمَتِنا مَنْ نَشاءُ « 8 » منشور خلافت روى زمين به اسم همايون رسم حضرت صاحب‌قران سعادت‌قرين نوشته بود و به نشان ما يَفْتَحِ اللَّهُ

( 1 ) . مطابق با مطلع سعدين ؛ البته در اين كتاب در سر صفحه به اشتباه 771 آمده است . ( 2 ) . الف : - عنوان . ( 3 ) . م : + نطق . ( 4 ) . نجم / 10 . ( 5 ) . نجم / 4 . ( 6 ) . ع : كشاكش . ( 7 ) . يونس / 14 . ( 8 ) . يوسف / 56 .