ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٢

گفتار در محاربهء حضرت صاحب‌قرانى با امير خضر يسورى « 1 »

تلاقى لشكر جانبين اتفاق افتاد ، امير خضر هرچند مىدانست كه سررشتهء دولت به خطا از دست داده است و روزگار برگشته‌اش دم به دم به گوش جان فرومىخواند كه ،

سالها جام جم به دست تو بود * چون تو نشناختى كسى چه كند

برده بودى و داوت آمده بود * چون تو كج باختى كس چه كند

اما ندامت را فايده نبود ، به تكلف جلادتى اظهار كرد و سپاه خود را مرتب داشته در مقابله بايستاد ، از طرفين گورگه و كوس فروكوفتند ، و دلاوران با نعره و خروش درهم آويختند ؛

بر چرخ برده باد هوا خاك معركه * بر باد داده آب حيات آتش سنان

پيكان چو عشق در حرم دل گرفته جاى * حربه چو عقل قبهء سر ساخته مكان

گه ، تير همچو غمزهء دلدار دلربا * گه ، نيزه همچو قامت جانانه جان‌ستان

بر كشتگان معركه بر رسم تعزيت * چشم زره چو ديدهء عشاق خون‌فشان

تا بر فوات جيش بنالد سپر دمى * رخسارش از زبان سنان گشته پر دهان

هواى معركه از گرد سپاه سياه شد « 1 » و زمين نبردگاه از خون دليران لعل‌فام گشت ، امير خضر چون طاقت مقاومت نداشت همچو روزگار دولت خود ، پشت بر كرد و مانند بخت برگشته روى فرار به صوب ادبار آورد .

پلنگ دمان گرچه باشد دلير * نيارد زدن پنجه با نرّه شير

و امير بايزيد از ميامن اقبال حضرت صاحب‌قرانى در مسند حكومت متمكّن گشت و امير حاجى نيز حاكم قوم خود « 2 » شد .

ظفر جويى به گرد مقبلان گرد * كه زود از مقبلان مقبل شود مرد

اما سرّ لطايف خفيه - كه در ضمن تقديرات الهى مضمر است و عقول بشرى از فهم حكمت آن قاصر و بىخبر - در اين اثنا طريق صواب از نظر بصيرت امير بايزيد پوشيده داشت ، و روزى ديگر از بىدولتى خيال محال بسته ، خواست كه با نسبت

( 1 ) . الف ، ع : - شد . ( 2 ) . ع : - خود .