ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٥

گفتار در ولادت همايون حضرت صاحب‌قرانى « 1 »

[ نظم ]

بر آسمان بزرگى هلالى از نو تافت * به بوستان معالى گلى ز نو شكفيد

درست مغربى خور نهاد بر رويش * سپهر چون‌كه به آن ماه پاره درنگريد

جهانى « 1 » در صورت انسانى به جهان آمد ، جهان ، نثار مقدم همايونش ساختند ، و عالمى در كسوت فردى قدم در عالم نهاد ، علم پادشاهى عالمش به اوج اقتدار برافراختند .

[ نظم ]

چو قدرش با سپهر افزود ، گردونى زيادت شد * چو ذاتش در جهان آمد ، جهانى در جهان آمد

عابدان مجامع لا يَعْصُونَ اللَّهَ ما أَمَرَهُمْ وَ يَفْعَلُونَ ما يُؤْمَرُونَ « 2 » تا ذات شريفش از آسيب عين الكمال محفوظ ماند به تلاوت وَ إِنْ يَكادُ « 3 » ، مواظبت نمودند و مسبّحان صوامع وَ الْمَلائِكَةُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِمَنْ فِي الْأَرْضِ « 4 » تا پايهء قدر رفيعش به اقصى مدارج كمال ترقى نمايد به اقامت وظايف دعا مبادرت جستند .

شعر

كه سرسبز باد اين همايون نهال * كه شد رسته در باغ جاه و جلال

جوانبخت بادا و فيروز راى * توانا و دانا و كشورگشاى

به تاج و به تختش جهان تازه باد * سر خصم او تاج دروازه باد

و از طلوع آن نيّر سعادت پرتو سرّ حقيقت رؤياى صالحه كه اشارت حديث صحيح به تصحيح آن تصريح نموده به ظهور پيوست و صدق خواب قاچولى بهادر - كه تومناى خان به تلقين « ارباب الدول ملهمون » ، تعبير كرده بود و قصهء آن در مقدمه مسطور است - محقق شد كه كوكب هشتم كه به لسان تعبير عبارت از صاحب دولتى بود ، از بطن هشتم « 5 » قاچولى بهادر كه انوار سلطنتش جهات خافقين منور

( 1 ) . الف : جانى . ( 2 ) . تحريم / 6 . ( 3 ) . قلم / 51 . ( 4 ) . شورى / 5 . ( 5 ) . ع : - هشتم .