ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣١

تشبيب سخن و ذكر شمه‌اى از مفاخر حضرت « 1 » صاحب‌قرانى « 2 »

به هر جا سپاهش توجه نمود * نخست آن زمين نعل اسبش بسود

جهان گشت يكسر كران تا كران * چو فتح و ظفر لشكر از پى روان

به هر جا رسيد و به هرسو گذشت * به تأييد دادار ، فيروز گشت

خداى جهان‌آفرين ياورش * همه خسروان جهان چاكرش

شده سرفرازان ورا زيردست * سپهرش پرستنده ، او حق‌پرست

فلك بنده و آفتابش غلام * زمانه مطيع و جهانش به كام

مرادى كه در خاطر آراستى * چنان رو نمودى كه او خواستى

يقينش قوى بود و دينش درست * بجز دادگر يارى از كس نجست

به نيروى مردى و فرهنگ خويش * به گردون برافراشت اورنگ خويش

نه رأيش به تدبير ، محتاج غير * نه امضاى رأيش بجز محض خير

به تدبير كارى كه رو مىنمود * مشيرش جز الهام دولت نبود

هر آنجا كه از لطف كردى نگاه * بلا را نبودى در آن بوم راه

و گر آتش قهرش « 1 » افروختى * به يك شعله زان كشورى سوختى

به كوه ار ز كين سايه انداختى * چو يخ پيش خورشيد بگداختى

به خشم ار سوى چرخ كردى نگاه * شدى تيره‌رخسار خورشيد و ماه

دم از كين او كس به عالم نزد * و گر زد ، دگر در جهان دم نزد

خلافش در انديشهء كس نگشت * كه جان را وصال تنش بس نگشت

كس از خط فرمان او سر نتافت * كه همچون قلم تيغ بر سر نيافت

چو بختش بر اورنگ شاهى نشاند * به عالم جز او تاجور كس نماند

همه پادشاهان آفاق پاك * به درگاه او بنده يا زير خاك

چو روى زمين شد به فرمان او * جهان غرقهء موج احسان او

سر گنج بگشاد و دست كرم * در فتنه بربست و پاى ستم

به هركس كه روزى عطايش رسيد * دگر نسل او روى حاجت نديد

( 1 ) . ع : قهر .