ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٦

تتمهء داستان جبه نويان و سوبداى

از اين پس كه سازيم ما كارزار * شما با الانان مباشيد يار

بسى هديه‌ها و درود و سلام * فرستاده بودند با اين پيام

چرا كار خويشان پريشان كنيد * به يك بار يارى ايشان كنيد

ز ره برد قبچاق را اين فريب * برفتند و ايمن شدند از نهيب

چو آلانيان را نبد هيچ پشت * سپاه مغل همگنان را بكشت

پس آن كينه‌ور لشكر جنگجوى * به پيكار قبچاق كردند روى

فراوان بكشتند قبچاق را * فراموش كردند ميثاق را

مغل هديه‌هاشان فرستاده بود * تو گويى به سود و سلف داده بود

كه بردند صد بار از آن هديه بيش * كه قبچاق را داده بودند پيش

چو كردند آواره قبچاق را * توقف نمودند قشلاق را

و قوم قبچاق به‌طرف روس رفتند و از ايشان مدد خواسته ، لشكرى گران برآراستند و بر سر مغل آمدند و ايشان نيز جنگ را آماده گشته ، متوجه شدند و چون هردو لشكر نزديك رسيدند ، مغل به رسم حيله گريزان شد .

نظم

گمان برد قبچاق و روس آن‌چنان * كز ايشان مغل مىهراسد به جان

ز پىشان برفتند ده روزه راه * چو ديدند آن قوم را اين سپاه

سبك بازگشتند و كردند جنگ * به گردون برآمد غريو و غرنگ

در آن بوم يك هفته با كارزار * مغل غالب آمد سرانجام كار

بكشتند چندان ز قبچاق و روس * كه از خون زمين شد چو چشم خروس

وز آنجا به درگاه چنگيز خان * نهادند رو ، خوش‌دل و كامران

و چون به خدمت خان رسيدند الجه و نايمى كه گرفته بودند پيش كشيده الجامشى كردند .

نظم

به سه سال رفتند و گشتند باز * به فرمان سلطان گردن‌فراز

بدان‌سان كه چنگيز خان گفته بود * تو گفتى قلم خود چنان رفته بود