ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥

نبرد تموچين با اونگ خان

حال در خلوت با خاتون خود مىگفت ؛ دو كودك از گله ، شير آورده بودند نام ايشان باتا و قشلق ؛ از بيرون خرگاه اين سخن بشنيدند .

[ نظم ]

نمىخواستند از دل و كيش پاك * كه ناگه شود بيگناهى هلاك

دو بيدار بخت و دو جوينده كام * كه بودند باتا و قشلق به نام

برفتند پيش تموچين به راز * سخنهاى بشنيده گفتند باز

تموچين اين سخن استماع نموده ، ملول شد و با قراچارنويان مشورت كرده خيمه‌ها برجاى بگذاشت و به دامن كوه بيرون رفت .

[ نظم ]

تموچين چو شاه جهان خواست بود * ز بختش همه كارها راست بود

سپه را تموچين لشكر پناه * به‌جاى دگر برد از آن جايگاه

پديدار كرد از پى آن گروه * خجسته پناهى به دامان كوه

اونگ خان همان شب با لشكر فراوان به مخيّم او رسيد . چون آتش بسيار افروخته ديد ،

[ بيت ]

بفرمود تا تيرباران كنند * هوا را چو ابر بهاران كنند

و چون آواز مردم نشنيدند به خيمه‌ها درآمدند ، هيچ‌كس را نيافتند . در عقب روان شدند . قراول تموچين خبر رسانيد كه اونگ خان رسيد .

[ نظم ]

درون تموچين از آن شد دژم * كه او لشكر خويشتن ديد كم

چنين گفت با كاردانان خويش * كه اين كار چون برد خواهيم پيش

نبرد تموچين با اونگ خان

نبرد تموچين با اونگ خان

چون لشكر اونگ خان نزديك رسيد ، قويولدانويان با تموچين گفت كه : « در عقب