ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢

ذكر فرزندان دوتومنين خان و جنگ جلاير با اهل ختاى

سر جلاير تاخت كرده و به كنار رودى رسيدند و چون آب بسيار بود و گذر نمىداد ، به ضرورت فرود آمدند و جلاير به فسوس اشارت مىكردند .

نظم

كه اى شيرمردان جسارت كنيد * بدين سو خراميد و غارت كنيد

در ابروى اهل ختا چين فتاد * وزان طعنه در جانشان كين فتاد

يكى پل ببستند بر روى رود * كش از خاروخاشاك بد تاروپود

همه دل پر از كين و خشم و غضب * بر آن پل گذشتند در تيره شب

به قوم جلاير درآويختند * به خاك و به خونشان درآميختند

ز تنها بپرّيد مرغ روان * يكى رود ديگر ز خون شد روان

و گروهى ديگر از جلاير كه در نواحى ايشان بودند ، چون از استيلاى لشكر ختاى واقف شدند ، گريخته به مقام منولون آمدند و به جهت قوت ، سونقسون - كه پياز كوهى است - مىكندند و زمين ناهموار مىشد ، منولون ايشان را منع مىكرد .

نظم

كه نه يادگار گرامى من * كه هستند فرزند نامى من

بر اين دشت هروقت بازى كنند * به روز نشاط اسب تازى كنند

چگونه بود حال يكرا نشان * چو پر رخنه گرديد ميدانشان

ايشان بدين سبب غدر كردند و منولون را به قتل آورند .

نظم

پس انديشه كردند زان نه پسر * كه ايمن نبودند از ايشان مگر

كز آن پيش كايشان سروكار ما * بدانند و جويند پيكار ما

بسازيم در رهگذرشان كمين * بريزيم خون يكايك به كين

نشستند چون ديو در راهشان * گرفتند و كشتند ناكامشان

از آن نه پسر كشته گشتند هشت * يكى بازماند و گذشتند هشت

و قيدو كه پسر نهم بود ، در آن‌وقت پيش ماچين پسر عم خود رفت تا از قوم