زبور آل داود ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨
كيفيت احوال سلطان حسين ميرزا خلف ثالث خلد مكان شاه سليمان ثانى طيب اللّه ثراه
ايشان همراهى ننموده به افساد مفسدين از برادر مفارقت نموده در عتبات عاليات نزد حسين ميرزا - كه ادعاى پسرى شاه طهماسب را مىكرد و ارادهء سمت ايران و تسخير ملك موروث داشت - رفته به اتفاق ، رو به سمت ايران نهادند و در محاربه با افواج ايرانى زخم شمشيرى بر سر ايشان خورده بود . خود را به عتبات عاليات رسانيده از آنجا به بصره آمده روانهء ملك بنگاله شدند . نواب سراج الدوله كه والى آن صوبه بود ، مقدم ايشان را به اعزاز و احترام تلاقى نموده بعد از نوازشات بلانهايات در ماهى پانصد روپيه به غير از اخراجات ضروريه به جهت سركار ايشان مقرر نمود و بعد از مرحوم سراج الدوله نيز همان در ماهى برقرار بوده و مىرسيده و در كمال عزت و دولت گذران مىشده . و چون هميشه ارادهء معاودت به ايران داشتند و اين مطلب دائم در نظر ايشان بود از اهل آن سرزمين متأهل نشدند و ايشان را علاقه نبود تا در روز چهارشنبه بيست و پنجم سنهء 1187 به رحمت ايزدى در بندر چچره « 1 » به مرض ضيق النفس و خفقان پيوست و از ايشان عقبى و اولادى نماند .
كيفيت احوال سلطان حسين ميرزا خلف ثالث خلد مكان شاه سليمان ثانى طيب اللّه ثراه
كيفيت احوال سلطان حسين ميرزا خلف ثالث خلد مكان شاه سليمان ثانى طيب اللّه ثراه
ولادت ايشان روز پنج‌شنبه دويم شهر جمادى الأول سنهء 1150 ( يكهزار و يكصد و پنجاه ) هجرى در دار السلطنهء اصفهان ، از صبيهء شاه مالك رقاب اتفاق افتاد . تخمينا در سن هفت سالگى در خدمت والد و والده از اصفهان روانهء مشهد مقدس و مشغول درس و مشق بودند و بعد از سلطنت والد ماجد ، با ساير اخوان ، در ارگ مشهد مقدس محبوس و مدتى از بيم اعدا چشمهاى ايشان بسته و همگى را اشتهار به كورى داده بودند . بعد از استخلاص و روانه نمودن اخوان به هندوستان ، باز ايشان مدّتى در بلدهء مشهد مختفى و در كمال تشويش خاطر مىگذرانيدند تا بعد از قلع و قمع اعدا و عدم تسلط ايشان ، ايمنى حاصل شده در ارض اقدس به عزت گذران مىشد تا در سنهء 1172 ( يكهزار و يكصد
( 1 ) . چنين بندرى در بنگاله نيافتم . چه بسا كه نام آن عوض باشد