مسافرتنامه كرمان و بلوچستان ( فارسى ) — الصفحة ١٨٣
آباديهاى اين راه 298
تلّ و ماهور زياد [ ست ] و به وسط جنوب و شرق سير مىكند و چندان سنگلاخ و صعب العبور نيست و اطراف راه هم انواع و اقسام علوفه خصوصا بون فراوان و آهو و شكار هم بسيار و ذكرش موجب تكرار [ ست ] و حاجت به اظهار نيست .
چشمهء دزداب 297
چشمهء دزداب 297
و همين‌كه راه قريب به نصف شود در يمين جاده به فاصلهء سى چهل قدم چشمه‌اى است موسوم به چشمهء دزداب و آبش هم شيرين و گواراست . و از آنجا تا گه زياده از شش فرسخ [ است ] و به هيچ وجه آب و آبادى نيست . شرح حال گه و دشت مشروحا گذشت .
از بمپور خطى به‌طرف مغرب ناشى و به كوچه‌گردان خالصهء سابق الذكر مىرود و از آنجا دو خطّ است : يكى راه معمول ذهاب و اياب اردو است به رودبار و در ضمن مسافرتنامه [ به اطلاع ] خواهد رسيد و ديگرى راه طرف يسار و غير معمول است كه اردو به‌واسطهء بدى راه و گردنه و پشّه و دنك « 1 » زياد نمىتوان عبور كند .
* * فقط محض بصيرت بينندگان اين كتابچه اسامى منازل و كيفيت آب [ 205 ] و علوفهء آنها را ذيلا مىنگارد :
آباديهاى اين راه 298
آباديهاى اين راه 298
از كوچه‌گردان تا چاه ركتى شش فرسخ . راهش هموار و به غرب جنوبى سير مىكند .
علوفه اطراف راه ممكن و آب چاه مزبور شور است .
از ركتى تا چاه احمدآباد پنج فرسخ . راهش هموار و به غرب جنوبى سير مىكند .
علوفه هم دارد . آبش قدرى ناگوار است .
از چاه احمدآباد تا چاه موسى هشت فرسخ . راهش مثل منزل سابق . علوفه هم دارد . آبش شور [ ست ] . پشه و دنك اين منزل زياد است و چاه مزبور را چاه كمپان هم مىنامند .
( 1 ) - دنك مگس بزرگى است كه اسب را مىزند ( حاشيه به خط فرمانفرما ) .