شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٣١٨

طلبيدن ملك بهرام سران سپاه و رعيّت را به جهت امر حكومت

به جام مرادم سپهر بلند * مى غم درافكند و گشتم نژند

و ليكن به تدبير زابلستان * ببايد به ناچار بستن ميان

چو رفت از ميان خان جم‌احتشام * مرا كرد بايد به خوبى قيام

كنون مملكت بىسرانجام شد * سجستان زمين تيره چون « 1 » شام شد

چو باشد در اين كار رأى شما * يكايك بگوييد « 2 » نزديك ما

بديسان چو نوّاب با عزّ و جود * دُر زيور گوش هريك نمود

همه گوش از او گوهر آراستند * زمين بوسه دادند و برخاستند « 3 »

كه اى سرو نوخيز باغ شهى * سزاوار تخت و كلاه مهى

چو دارى دل و دانش و عقل و هوش * به امر حكومت به مردى بكوش

تو را زيبد اى سرفراز كيان * كه سازى به جاى برادر مكان

[ 159 الف ] چو با فرّ جمشيد و كيخسروى * سزد گر به جاى نياكان شوى

از ايشان چو سر بر زد اين داستان * زبان كرد نوّاب كى دُرفشان

كه اى نامداران گردن‌فراز * به هركار بادانش و رزم‌ساز

يقين دانم اى مهتران اين سخن * رضاى شما جمله باشد كه من

شوم حاكم كشور نيمروز * عدو را به لطف خدا خانه‌سوز

ولى چون ز نوّاب رضوان‌مآب * يكى پور مانده‌ست عالىجناب

سزاوار باشد به جاى پدر * چو با فرّ و برز است و زور و هنر

چو بابش برون رفت از اين خاكدان * به جايش منم چون پدر مهربان

به فرمان دادار چرخ بلند * دهم پرورش تا شود ارجمند

بگفت اين و از ديدگان ريخت آب * روان ساخت بر برگ گل چون « 4 » گلاب

ز هجران نوّاب انجم‌حشم * بسى كرد افغان خديو عجم

خردمند راوى صاف‌اعتقاد * ز اوّل سخن را چنين كرد ياد

( 1 ) . م : چو . ( 2 ) . م : بگويند . ( 3 ) . م : برخواستند . ( 4 ) . م : چو .