شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٩

طلبيدن ملك بهرام خان ، ظهيرى را به جهت اختتام كيفيت ايّام دولت ملك ناصر خان

فراخور به وصف تو اى شهريار * ندارم بسته درى شاهوار

تو در عفو كوش اى خديو زمن « 1 » * نه در سكته‌هاى سخن‌هاى من

ز نور صفات تو خواهم ضيا * كه بخشد در اين كار ، بارى مرا

نمايد به اين دولتم شادكام * ز الطاف خود خالق لاينام

چو مأمور گشتم ز خان كيان * پى نظم تاريخ اين داستان

نهادم به جان منّت از اين شعف * كه دارم دُرِ مدح او در صدف

[ 154 ب ] پس آنگه به شادى و عيش و طرب * به مدّاحىاش برگشادم دو لب

كه بادا تو را زندگانى مدام * به خوبى و شادى و عيش تمام

بود تا مه و خور به چرخ اندرون * نگردد خيام فلك سرنگون

هميشه بود تا جهان برقرار * بود كشت صيف و خريف و بهار

بود تا مه و هفته و سال و سلخ * نگردد به گيتى تو را كام تلخ

وجود تو از هر بدى دور باد * هميشه دلت شاد و مسرور باد

هرون توسن دهر رام تو باد * سر دشمنان زير گام تو باد

تو را گردش چرخ بادا به كام * صباح عدوى تو گردد چو شام

تن خصم تو زير كوپال و تيغ * الهى بود تا ابد بىدريغ

عدوى تو پيوسته باشد دژم * فزايد بر او هر زمان درد و غم

سر دشمنانت ز تن كنده باد * فلك چاكران تو را بنده باد

( 1 ) . م : زمين من .