شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٨

طلبيدن ملك بهرام خان ، ظهيرى را به جهت اختتام كيفيت ايّام دولت ملك ناصر خان

پى حكم او سرفراز عجم * سر خود نهادم به جاى قدم

شدم چون مشرّف در او بارگاه * فراخور به خود يافتم عزّ و جاه

پس آنگه خديو كيانىنژاد * در درج دُرّ و گهر برگشاد

چنين گفت او خان نيكوشيم * به اين بنده از راه لطف و كرم

كه اى از دل و جان ثناخوان ما * ابا عن جدى داعى جان ما

پدر بر پدر چاكر و مدح‌خوان * ز دل داعى و بنده و جانفشان

چو دارى به كف مايهء شاعرى * در اين پيشهء خود اگر ماهرى

به نحوى كه در عهد مرحوم خان * به نظم آوريدند اين داستان

صبورى و ناصح دو شيرين‌كلام * به فرمودهء خان والامقام

ملك ناصر الدّين عالىگهر * نمودند آنجا سخن مختصر

كه از بعد هجرت به سال هزار * دويست و شش افزا بر آن در شمار « 1 »

به زابلستان بود فرمانروا * به فرمان دادار ارض و سما

توام چون‌كه دارى از ايشان تبار * ز ميراث اجداد نظمى بيار

كه فانى بود اين سپنجين سراى * كسى را در آن جاودان نيست جاى

[ 154 الف ] پس از فوت نوّاب رضوان‌مآب * به نظم آور اين داستان در كتاب

كه ماند ز ما نام در روزگار * ز تو هم بماند هنر يادگار

چو بشنيدم از خان كى اين سخن * نگنجيدم از ذوق در پيرهن

دُر گوش من شد كلام متين * به نزديك وى بوسه دادم زمين

كه گر بخت فرخنده‌ات ياورى * نمايد به من اندرين داورى

مرا مدحت اى خسرو كامكار * به گيتى بود مايهء افتخار

به فرمانت اى خان كشورگشا * نمايم در اين داستان ابتدا

ز هر در كنم جُستجوى سخن * به مدح تو شيرين نمايم دهن

اگر درخور شأنت اى كىنژاد * نباشد سخن‌هاى اين كم‌سواد

( 1 ) . اشاره به سال شروع سرودن شجرة الملوك توسّط صبورى و ناصح .