شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٨

محاربات فريقين بار ديگر و هزيمت مهان كيان و انقراض دولت آنان

به هنگام رفتن يل سرفراز * طلب كرد گردان گردن‌فراز

بسى تخم احسان به ايشان بكاشت * كه امّيد رجعت از آن ره نداشت

پس از رفتنش لشكر نامجوى * به سوى ولايت نهادند روى

محمّد رضا خان چه اين مژده ديد * سر افتخارش به گردون رسيد

برانگيخت لشكر ز شهر فراه * بيامد شتابان به درگاه شاه

به دار الامان بر در شهريار * بياورد خان كيانىتبار

چه بشنيد شاهنشه كينه‌كش * دلش شد ز كار سپهدار خش

بفرمود تا آورندش چو باد * چه آمد به تندى زبان برگشاد

كه گشت از خروج تو ايران خراب * سپهدار كى گفتش اندر جواب

كه از بىحساب تو اى شهريار * چه مسدود ديدم طريق فرار

[ 143 ب ] به ناچار لشكر بياراستم * نبد امر حقّ آنچه من خواستم

دو دستم فروبست حكم قضا * نه شمشير و رأى محمّد رضا

چه ديد آن دليرى شه كين‌ستان * بگفتا به دژخيم مردم‌كُشان

كه چشم سپهدار و آن تاجور * گرفت از سپهدار نور بصر

جفا پيشه از حكم آن هر دو تن * برآور به زودى مگردان سخن

پس از چند روز دگر در نهان * گرفتند از آن خان نقد روان

چه آمد به زابل‌زمين اين خبر * غمين شد دل مرد و زن سربه‌سر

به پا خاست شيون به هر انجمن * شد آن ملك يكسر چو بيت الحزن

برآمد فغان از صغار و كبار * تو گفتى كه شد نفخ صور آشكار

تفو بر تو اى چرخ و كردار تو * نيارد برون كس سر از كار تو

نه در ديده‌ات شرم و مهر و حياست * نه اندر دلت راه و رسم وفاست

دريغا از آن سرور بىهمال * دريغا از آن فرّ و آن برز و يال

دريغا از آن سرو بستان جود * كه باد حوادث ز جا كند زود

دريغا كه آن خسروانى شجر * شد از باد دىماه بىبرگ و بر