شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٦

طلبيدن خاقان گيتىستان ملك فتحعلى خان را و سردارى آن به سمت روم

ده اسب گرامى مرصّع‌لگام * كتل پيشرو كن به زرّين ستام

ز زنبورك و توپ آتش‌فشان * ببر هرچه خواهى به خود هم‌عنان

چو پرويز كن نعل مركب ز زر * كه باشد از آنت گرامى گُهر

هرآن‌كس بپيچد ز فرمانبرى * تنش را كن از منّت سر برى

هرآن‌كس كند خدمتت اختيار * بنه بر سرش افسر زرنگار

اگر آن‌كه خونگار با تخت و تاج * فرستد به درگاه ما ساو و باج

ميازار او را كه نبود روا * در آيين سلطانى و كيش ما

چو اين گفته فرمود شاه زمين * ستودش فراوان و كرد آفرين

كه بادا جهان زير فرمان تو * همه شهرياران به پيمان تو

شهنشاه صاحب‌قران جاودان * بود بر شهان جهان حكمران

اگر يار باشد خداوندگار * به اقبالت اى خسرو نامدار

ز برق دم تيغ در ملك روم * گدازم همه سنگ خارا چو موم

چنان آتش كين نمايم بلند * كه سوزد از آن اختران چون سپند

به امداد شاهنشه بىنظير * ستانم ز خونگار تاج و سرير

[ 133 ب ] بگيرم از آن گنج‌هاى كهن * بيارم به اين نامدار انجمن

به بيت اللّه از حكم ربّ جليل * به جايى كه باشد مقام خليل

كنم حكم و فرمان كه صبح و مسا * دعاى تو گويند اهل دعا

اگر بگذرد حاسدت از فلك * شود ملتجى از جُنود ملك

به توفيق يزدان بران رسخيز * نمايم به نيروى شمشير تيز

ز چرخ بلندش به زير آورم * به دربار جاهت دلير آورم

به بدخواهت از روم تا ملك شام * كنم روز روشن بر ايشان چو شام

چو اين گفته بشنيد شاه بلند * همى كرد تحسين به آن ارجمند

يكى خلعت از ديبهء زرنگار * چنان چون بود در خور شهريار

ابا تاج زرّين و زرّين‌كمر * عطا كرد بر خان والاگهر