شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٠

رفتن خسرو عالم‌افروز به محال توران‌زمين و محاربه با ابو الفيض خان والى تركستان

چو اژدر دهن باز كرده تفنگ * شد آتش‌فشان هرطرف بىدرنگ

صداى تفنگ و خروش سپاه * تزلزل « 1 » درافكند بر چرخ و ماه

دليران سلطان صاحب‌قران * به شمشيرهاى كج سرفشان

بكشتند چندان ز توران گروه * كه هرجا تل كشته شد كوه‌كوه

سپهدار زابل در آن كارزار * هنرهاى مردى نمود آشكار

كه احسن به او گفت برنا و پير * خصوصاً خداوند تاج و سرير

گريزان ابو الفيض شد با سپاه * به شهر بخارا درآمد ز راه

پس پشت او شاه صاحب‌قران * شتابنده با لشكر بىكران

چو نزديك شهر بخارا رسيد * سر بارگه بر ثريّا كشيد

ابو الفيض دانست با او ستيز * نمودن نباشد طريق تميز

[ 131 ب ] ز سر برگرفت افسر زرنگار * بيامد به درگاه او بنده‌وار

بر شاه بنهاد تاج و زرش * چو سلطان بديد او شكوه و برش

بخنديد و گفتا كه اين تاج زر * تو را دادم اى خان بازيب و فرّ

يكى تاج رخشنده چون « 2 » آفتاب * مكلّل به ياقوت و دُرّ خوشاب

به دست خود او شه نهادش به سر * لقب تاج بخشش شد از اين هُنر

كمان سپهدار توران سپاه * بياورد در خدمت پادشاه

كه اين از زمان سياوخش رد * بود نزد ما اى شه پُر خرد

كسى كان كشد اين كمان را به زور * كيانىنژاد است تابان چو هور

سران سپه جملگى زور خويش * نمودند ماندند سرها به پيش

شهنشاه دانست جز پيلتن * يل سيستان گرد لشكرشكن

نشايد كمان را كشيدن كسى * كه در هر هنر آزمودش بسى

طلب كرد خان ذوى القدر را * از آن داد عزّ و شرف صدر را

نشاندش به مسند به نزديك خويش * نهاد او كيانى كمان را به پيش

( 1 ) . م : تزل‌زل . ( 2 ) . م : چو .