شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٣

فرستادن خسرو به بخت رنگين ملك لطفعلى خان را به مكران‌زمين و سپرى شدن ايّام دولت آن پاك‌دين

يكى ظالم تيره‌روى دژم * كمين داشت در راه شاه « 1 » عجم

چه آتشفشان شد ز دستش تفنگ * گلوله چو پيك اجل بىدرنگ

[ 128 الف ] ابر سينهء پاك او كرد جاى * تو گفتى سپهر اندر آمد ز پاى

به ناكام دل كند ازين كهنه كاخ * به تابوت رفت از جهان فراخ

سپاه بدانديش بدروزگار * دل‌آسوده گشتند از كارزار

دريغا كه اقبال برتافت روى * از آن پرهنر مهتر نامجوى

دريغا كه آن مهر عزّ و شرف * ز ناسازى بخت شد منخسف

روانش به فردوس اعلى مقيم * بود از عنايات حىّ قديم

جهانا چه گويم ز كردار تو * كه هرگز نشد سرد بازار تو

به غير از جفا نيست كارى تو را * ازين كرده‌ها نيست عارى تو را

يقينم كه در ديده‌ات نيست شرم * دل سنگت هرگز نگرديده نرم

ندارى محابا ز خون ريختن * بزرگان به خاك ره آميختن

چه آمد به زابلستان آگهى * كه شد تيره‌گون « 2 » بدر برج مهى

خروشى برآمد ز برنا و پير * كه كر شد از او گوش چرخ اثير

يكى رستخيزى شد از خاص و عام * كه گفتى نموده قيامت قيام

خصوصا كيان‌زادگان بالتّمام * لباس سيه كرده در بر چو شام

چه بر شاه دوران رسيد اين خبر * كه بىبر شد آن خسروانى شجر

[ 128 ب ] بسى خورد افسوس امّا چه سود * كه تقدير يزدان بر اين رفته بود

( 1 ) . م : « شاه » ندارد . ( 2 ) . م : « گون » ندارد .