شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٢

فرستادن خسرو به بخت رنگين ملك لطفعلى خان را به مكران‌زمين و سپرى شدن ايّام دولت آن پاك‌دين

سپاهش ز هرگوشه چون پيل مست * به تاراج و كشتن گشادند دست

بكُشتند چندان از آن مدبران * كه از هرطرف جوى خون شد روان

بلوچان چه ديدند آن رستخيز * نمودند از بيم رو در گريز

سپهدار با لشكر بىشمار * پس و پيش او قوم بدروزگار

به هرسو كه مركب برانگيختى * سر سركشان بر زمين دوختى

ز ميدان چو مردان فرارى شدند * زنان پيش خسرو به زارى شدند

بگفتند با سرفراز عجم * كه بر ما ز راه كرم كن كرم

كه ما سربه‌سر بندگان توييم * به خدمت سرافكندگان توييم

برآمد چه از هر لبى الامان * امان دادشان سرفراز كيان

كه اين است دستور مردان مرد * كه با زيردستان نجويد نبرد

[ 127 ب ] سپهبد پس از رزم قوم رنود « 1 » * بيامد به جاى مناسب فرود

يكى خيمه افراشت در پهن‌دشت * كه بهرام گردون در آن خيره گشت

چو آن قوم را خان والانژاد * ببخشيد از راه مردى و داد

به يارى آن لشكر كينه‌خواه * به سر باز آمد فراوان سپاه

سپهدار غافل ازين داورى * كه آمد بدانديش را ياورى

دگرباره آن فرقهء ناصواب * نمودند در جنگ جستن شتاب

چه آمد به سردار زابل خبر * كه آمد بدانديش بار دگر

برانگيخت لشكر به مانند باد * به پيكار آن قوم بد رو نهاد

سپهدار زابل كه در روز جنگ * زبون بود پيشش هژبر و نهنگ

چو شير و چو ببر و چو نر اژدها * نگشتى ز شمشير تيزش رها

بر آن كج نهادان يكى حمله كرد * تو گفتى بود سام با دستبرد

بيفشرد بر قبضهء تيغ‌دست * سپاه مخالف به هم برشكست

چه اين است حكم خدا از الست * كه بر شير مورى شود چيره‌دست

( 1 ) . شايد : قوم « رند » .