شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٨

رفتن ملك لطفعلى خان « 1 » به اصفهان نزد اشرف شاه « 2 »

يكى خلعت خاص و تاج و كمر * ابا اسب تازى يراقش به زر

يكى تيغ رخشنده ، بندش طلا * مزيّن شده از دُر بىبها « 1 »

به نوّاب كى داد چون شد سوار * كه آيد اطاق خود آن نامدار

گدايان ز هر جاى بهر سؤال * گشادند لب پيش آن بىهمال

طلا از يراقش سراسر بكند * به نزد فقيران يكايك فكند

[ 120 ب ] شد آوازهء جود آن كامكار * به شهر صفاهان چو خور آشكار

چو اشرف ز گويندگان اين شنيد * برنجيد و از كينه دم دركشيد

يكى روز شه كرد ميل شكار * به همراه آن سرور كامكار

رسيدند تا جايگاه گراز * گرفته به كف نيزه‌هاى دراز

گرازى از آن بيشه آمد چو دود * كه گفتى يكى ديو دژخيم بود

سپهدار زابل برانگيخت اسب * به تندى چه باد و چو آذرگشسب

يكى تيغ رخشان بزد بر سرش * كه دو نيمه شد جملهء پيكرش

ز سر تا به دمش به دو نيم كرد * شهنشاه را دل پر از بيم كرد « 2 »

چنين گفت اشرف به اين ضرب‌دست * نديده‌ست كس نه شنيد از الست

از آن پس مقرّر نمودش دگر * كه شمشير ديگر نبندد كمر

به او بدگمان شد چه بُد بدگمان * چنين است آيين نامهربان

نظربند شد خان عالىتبار * به شهر صفاهان از آن تاجدار

بدانست نوّاب عالىمكان * كه با چرخ نتوان شدن همعنان

به بازو در فتح نتوان شكست * گرت هست نيروى صد فيل مست

( 1 ) . شايد : پربها . ( 2 ) . [ در صص 204 و 205 ، عالم‌آراى نادرى هم مشابه اين داستان ، يعنى كشته شدن گرازان ماروچاق ، كه راه را بر عابرين بسته بوده‌اند ، به تيغ ملك لطفعلى خان كيانى آمده است ، كارى كه ابتدا به اسمعيل خان خزيمه پيشنهاد شده است و او از آن كار تن زده است . نادرشاه پس از به انجام رساندن امر گرازان ، به گواهى عالم‌آراى نادرى ، به ملك لطفعلى گفته است : « اين ارث از بيجن به شما رسيد . ( ج . م ) ] .