شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

عزيمت ملك لطفعلى خان « 1 » به سمت قوچان

سپاهى به همراه آن نامدار * برفتند از شيرمردان كار

خبوشان و اكراد را شد خبر * كه آمد سپهدار والاگهر

نمودند دروازه را خاك‌ريز * چو با وى نديدند روى ستيز

سرافراز تازان چو شيران مست * به تاراج و كُشتن برآورد دست

شتر كرد يغما سه ره شش هزار * ز اسبان تازى سه ره يك هزار

شمار خر و گاو و از گوسفند * فزون‌تر شد از حدّ تعداد و چند

زن و مرد و كودك ز بس شد اسير * ز شهر خبوشان برآمد نفير

[ 115 الف ] چو ديدند آن‌گونه آن سركشان * برفتند پيشش تضرّع‌كنان

كه بر ما ببخشا ز راه كرم * چو هستى سرافراز و از تخم جم

سپهبد بر ايشان ترحم نمود * در خير بر روى مردم گشود

به جان دادشان جمله را زينهار * به لطف خودش ساخت اميدوار

در اين وقت شاهنشه كينه‌خواه * بيامد به آن مرز زد بارگاه

سپهدار با مردم آن ديار * برفتند در خدمت شهريار

شهنشه چو روى سرافراز ديد * فراوان به او آفرين گستريد

كه اى از تو آباد شد بخت من * به كيوان برآمد سر تخت من

سپهدار از راه فضل و هنر * ستايش همى كرد بر تاجور

هرآن‌چيز آمد به دستش تمام * يكايك بر شاه بشمرد نام

وزان پس گناه ضعيفان ز شاه * طلب كرد آن مهتر نيك‌خواه

شهنشه به خشنودى نامور * ببخشيد اكراد را سربه‌سر

پس آنگه به شهر خبوشان ز راه * درآمد شهنشاه با فرّ و جاه

به ايوان نشست از بر تخت زر * به خدمت ببستند گردان كمر

در آن شهر خرّم چو يك چند گاه * برآسود شاه جهان با سپاه