شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٥

تفويض نمودن پادشاه والامكان سپهسالارى قشون را به نوّاب ملك لطفعلى خان « 1 » و رفتن او كامكار به فتح نشابور به فرمان عمّ نامدار كسرىتبار

فكندند بر برج و بر كنگره * نشستند چون مه به برج بره

دهاده برآمد ز برج و حصار * چو ديدند مرد و زن آن ديار

به زنهار يكسر گشادند لب * كه بر ما ببخش اى يل كىنسب

سرافراز از راه جود و وقار * ببخشيد بر مردم آن ديار

سران پيش او مدح‌خوان آمدند * گشاده‌دل و شادمان آمدند

گرفتند بر نام او آفرين * كه بر توست زيبنده تاج و نگين

[ 112 الف ] سپهبد سران را بر خويش خواند * فراخور به جاى خود هريك نشاند

سران بيات و جلاير تمام * شدند از عنايات او شادكام

بسى گوهر و سيم و زر پيشكش * نمودند با ديبه و باركش

از آن شهر خرّم پس از چندگاه * سپهبد بيامد به درگاه شاه

شهنشه بر او آفرين گستريد * كه هستى تو هر بند بد را كليد

از اين فتح شد شاه فيروزگر * ز خورشيد تابان درخشنده‌تر

بزرگان ترك و بيات و عجم * ز اكراد و شهرى ز هر بيش‌وكم

نهادند سر بر درش سربه‌سر * به خدمتگذارى ببسته كمر

چنان تيغش از سركشان كينه خواست * كه شمشير در عهد او گشت راست

هرآن‌كس ز شمشير او سر كشيد * قضا گردنش را به خنجر بريد

هرآن‌كس كه بگسست پيمان او * سرافشان شد از تيغ برّان او

جهان كرد خرّم چو فصل بهار * به انصاف و عدل و دهش ، شهريار