شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٤

تفويض نمودن پادشاه والامكان سپهسالارى قشون را به نوّاب ملك لطفعلى خان « 1 » و رفتن او كامكار به فتح نشابور به فرمان عمّ نامدار كسرىتبار

به عزم نشابور بركش سپاه * ز گردان آن سرزمين كينه‌خواه

كه هستند آنجا سران بيات * كه دارند در كينه يكسر ثبات

به فرمان درآور سر سركشان * چو بشنيد سردار با عز و شأن

سپه را درم داد و دل زنده كرد * به لطف و كرم پيش او بنده كرد

روان شد سوى روضه شاه دين * ز بهر زيارت به صدق و يقين

جبين سود از عجز بر خاك در * چه خاكى كه به باشد از تاج سر

از آن آستان ملك پاسبان * همى خواست امداد و نصرت عيان

ز بعد زيارت برابرش نشست * تو گفتى كه آتش بر آتش نشست

ز شوقش بشد گرم رفتار اسب * به مانندهء برق و آذرگشسب

سپاهى به گردش ميان بسته تنگ * گشوده پى رزم و پيكار جنگ

نشابوريان چون خبر يافتند * ز هرسوى لشكر بياراستند

دليران به ميدان كشيدند صف * گرفتند شمشير و خنجر به كف

سپهدار زابل چو آمد ز راه * به نزديك او لشكرى رزم‌خواه

دليران مردافكن از هركنار * گرفته به كف تيغ زهر آبدار

[ 111 ب ] فكندند چندان سر از يكديگر * كه شد توده‌ها « 1 » روى صحرا ز سر

سپهدار زابل به تيغ و سنان * يكى حمله آورد با سركشان

بينداخت بر خاك بسيار مرد * عدو را شد از تيغ او روى زرد

گريزان برفتند سوى حصار * ز بيم دليران خنجرگذار

ببستند دروازهء شهر تنگ * نشستند بر برج از بهر جنگ

سپهبد بفرمود دور حصار * گرفتند گردانش از هركنار

به يك مه شب و روز پيكار بود * ز خون قلعه و دشت گلنار بود

سپهدار را شد دل از كينه تنگ * بپوشيد خفتان ميان بست تنگ

سپهبد بفرمود تا نردبان * نهادند در قلعهء و ريسمان

( 1 ) . م : تودها .