شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٢

عزيمت ملك حسين خان و ملك محمود خان به جانب تون و جنابد و بعضى از وقايع ايشان

به اندك سپاه آن دو درّنده شير * برفتند در جنگ قوم كثير

شتابان دليران كسرىتبار * برفتند غرّان چو رعد بهار

ز دروازهء شهر بيرون شدند * چو درّنده شيران به هامون شدند

از آن رو سپهدار شاهى سپاه * بياورد و لشكر فزون بست راه

چو با هم سپه از دو رو تنگ شد * دليران پى جستن ننگ شد

ز بس خاست « 1 » بانگ از دَم گاودم * همان گرد اسبان فولادسم

سيه شد جهان پر از ولوله * ز بس ناله و شيون و غلغله

[ 106 الف ] دلاور تفنگ از دو رو در بغل * خروشنده چون رعد فصل حمل

گلوله بباريد از آن چون تگرگ * تو گفتى كه باريد باران مرگ

ز هرسو دليران خسروپرست * به خون ريختن برگشادند دست

بكشتند از يكدگر بىشمار * كه شد موج‌زن همچو سيل بهار

ز بس كشته افتاد روز نبرد * ز دردش رخ مهر گرديد زرد

فلك زار بگريست بر كشتگان * به خوارى آن روز برگشتگان

همى بود تا شام نزديك شد * چو زنگى رخ دهر تاريك شد

شكست اندر آمد به سالار شاه * عنان‌پيچ گرديد از آن رزمگاه

دل لرزلرزان و تن در گداز * سوى سنگر خويش رفتند باز

دليران گردنكش از چارسوى * به تاراج سنگر نهادند روى

سپهدار شاهنشهى كشته شد * به خونش در و دشت آغشته شد

پراكنده شد لشكر بىشمار * گريزان و تازان صغار و كبار

برفتند لشكر گريزان به شب * سوى مرز ايران به رنج و تعب

چو سردار را تيره شد روزگار * به شمشير گردان والاتبار

به خون ريختن كس نيازيد چنگ * كه صيد زبون را نگيرد پلنگ

[ 106 ب ] چو آن لشكر از رنج ره ناتوان * رسيدند نزديك شاه جهان

( 1 ) . م : خواست .