شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦

آمدن مظفّر حسين ميرزا از قندهار به سيستان و مواصلت و مصالحه او با نوّاب ملك محمود خان « 1 »

كه ملك سجستان به چنگ آورم * نبايد كه بر دُوده ننگ آورم

بگيرم از آن مسكن عمّ خويش * كه طهماسب شه داده از لطف ، پيش

چو بشنيد نايب چو ابر بهار * سپاهى بياراست خنجرگذار

برادر به ميرزا يكى نامور * بد از باب و مادر چو رخشان‌گُهر

كه رستم بدش نام و شهزاده بود * ز نسل صفى ، شيخ آزاده بود

زمين داور و گرمسيرات از آن * بُد از حكم شاهنشه كامران

برادر چه شد عازم سيستان * به يارى بدادش سپاه گران

به شرطى كه شهزادگان ملك عم * نمايند قسمت ز هر بيش و كم

چو لشكر شد از هر در آراسته * روان شد سپهدار نوخواسته

[ 81 ب ] چو آمد به نزديكى آن ديار * خبر شد ابر ميرزا آشكار

كه باشد ملك را سپه بىحساب * به آن رزم جستن نباشد صواب

پشيمان شد از سيستان آمدن * طلب حمزه كرد و بشد رايزن

به فرمان او قاصدى همچو باد * به نزديك محمود دارانژاد

فرستاد و پيغام داد اين‌چنين * كه اى مهتر و گُرد با آفرين

غرض ز آمدن نيست در نيمروز * كه با تو شود نامور كينه‌سوز

بود خواهش آنكه اندر نخست * به تو عهد و ميثاق بندد درست

پيامش چو آمد بر آن نامور * عم خويشتن كرد بازيب و فر

ابا چند تن سروران ديار * فرستاد در نزد او شهريار

محمّد غياث الدّين آن نامور * به فرمان روان گشت بسته كمر

چو آمد به نزديك ميرزا ز راه * شدش ميرزا همچو جان نيكخواه

پس از گفتگوى فراوان قرار * چنين يافت با مهترى كامكار

كه سروى ز بستان سالار كى * شود همسر شاه فرخنده‌پى

همان دختر والى ذو القدر * كه بودى رخش مثل بدر و قمر

سپارند بر مهتر نامور * جلال الدّين آن گرد خورشيدفر