شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٢

ذكر حالات ملك تاج الدّين با سپاه خطا و ختن

ز حدّ سمرقند تا كاشغر * درآمد به فرمان آن تاجور

سپهدار چين و خطا و ختن * كه بُد گورخان نام آن صف‌شكن

سپاهى ز ترك خطا و چگل * بياراست آن خسرو شيردل

كه بودى فزون‌تر ز برگ درخت * همه كافر زشت و در رزم‌سخت

به ملك سمرقند هردو سپاه * رسيدند با هم به آوردگاه

كشيدند صف از دو جانب گروه * دو شاه دلاور به فرّ و شكوه

زمين از روارو درآمد به جوش * ز ناى و تبيره برآمد خروش

فلك پنبه از خوف در گوش كرد * سرافيل صورش فراموش كرد

هوا قيرگون شد زمين لعل‌پوش * ز خون دليران درآمد به جوش

چو دريا شد آوردگه ، سربه‌سر * تن كشته موج و حبابش به سر

از آن بهر خون‌خوار يك سر سپاه * عنان‌پيچ گشتند از پيش شاه

جهاندار سنجر ميان گروه * ثبات قدم داشت مانند كوه

ملك تاج الدّين والى نيمروز * به او گفت اى شاه عالم‌فروز

نه جاى ثبات است اى پاكزاد * كه لشكر سراسر ز هم دست داد

[ 68 ب ] برون رو ازين ورطهء دار و گير * مبادا كه يك ره شوى دستگير

كه در قلب ، جاى تو دارم نگاه * به نيروى شمشير و لطف خداى « 1 »

چه بشنيد سنجر از آن نامدار * به كردار شيران برآراست كار

به همراه سيصد تن از سركشان * كه « 2 » بودند هريك هژبرى دمان

بزد بر صف لشكر بىشمار * به مردى برون رفت از يك كنار

سلامت برون رفت از او رزم سخت * به تدبير و امداد آن نيك‌بخت

ملك تاج الدّين ماند بر جاى شاه * سپه هاله بر گرد آن زد چه ماه

مكرر به شمشير با زور دست * بسى تن بريد و بسى سر شكست

سپاه خطا خيره در جنگ او * بماندند از آن تيزآهنگ او

( 1 ) . [ شايد : « إله » ( ج . م ) ] . ( 2 ) . م : به همره كه .