شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٢

مخالفت اهالى سيستان با ملك خلف و آمدن سلطان محمود به سيستان بار ديگر

به فرزند فرمود من خسته تن * شدستم بيا تا به نزديك من

كه راز نهانى بگوييم باز * كه آمد گه رفتن اى سرفراز

پيام پدر چون شنيد ارجمند * بيامد خرامان چو سرو بلند

چو آمد « 1 » گرفتند و كردند خوار « 2 » * به زندان فكندند بىغمگسار

به زندان برآمد روانش ز سر * تهى شد از آن كشور و تخت زر

چو خلق سجستان خبر يافتند * پى تعزيت تيز بشتافتند

[ 63 الف ] بگفتند هرگز خلف را به گاه * نخواهيم او را نخوانيم شاه

بزرگان و گردان زابل ديار * دل‌آزرده گشتند از شهريار

سپاهى و شهرى يكى انجمن * نمودند و گفتند ز هر در سخن

سخن يافت آخر به آنجا قرار * كه محمود باشد به ما شهريار

بر اين گفته گشتند همداستان * همه مهتر و كهتر سيستان

نمودند پس خطبه و نقش و زر * به القاب محمود بازيب و فر

نوشتند مكتوب يكسر سپاه * به درگاه محمود زرّين‌كلاه

كه ما سربه‌سر نيك‌خواه توايم * پرستار تاج و كلاه توايم

عنان‌ريز شو جانب سيستان * كه گردد ز يُمنت زمين گلستان

چو آمد ستم‌ها به ما از خلف * فراموش كرديم رسم سلف

چو « 3 » محمود مكتوب ايشان بديد * دلش گشت شاد و رخش بشكفيد

بفرمود لشكر بياراستند * دليران ز هر جاى برخاستند « 4 »

ببستند بر فيل رويينه خم * جهان پر شد از نالهء گاو دم

ز لشكر سپهبد روان گشته با فوج و فيل * تو گفتى زمين گشت جنبان چو نيل

ز غزنين با لشكر كينه‌جوى * به تسخير زابلستان كرد روى

[ 63 ب ] سپهبد خبر شد كه محمود شاه * بيامد كه گردد از آن كينه‌خواه

( 1 ) . م : چون . متن « آمد » ندارد . ( 2 ) . م : خار . ( 3 ) . م : چون . ( 4 ) . م : برخواستند .