شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

لشكر كشيدن ملك طاهر به سمت قهستان و هرات

به تسخير امصار توران‌زمين * روان در ركاب شه پاك‌دين

چو سلطان ز توران زمين بازگشت * ز طاهر به غزنين پرآواز گشت

[ 59 الف ] كه ملك هرى كرده يكسر خراب * چو بشنيد سلطان مالك رقاب

به عمّش چنين گفت بركش سپاه * ز طاهر به مردى بشو كينه‌خواه

سپهدار بغراجغ نامدار * به تندى روان شد چو باد بهار

به فوشنج آمد سرى پرشتاب * چو بشنيد طاهر يلى كامياب

بياراست لشكر به كوپال و تيغ * بيامد به كردار غرنده ميغ

چو از هر دو سو رزم و كين گشت سخت * ز زابل سپه روز برگشت و بخت

گريزان و لشكر پسِ شان دمان * فكندى به شمشير و گرز و سنان

ز بس مرد افتاد در رزمگاه * شد از كشته او دشت سرخ و سياه

ز مى بود بغراجغ او روز مست * يكى تيغ رخشان گرفته به دست

همين مرد افكند از پشت زين * نكردى نگه بر يسار و يمين

به طاهر چو نزديك شد او سوار * يلى كىنسب گرد خنجرگذار

عنان را بگرداند و او را ز كين * به يك ضرب انداخت از پشت زين

فرود آمد از اسب ببريدش سر * چو شيرى كه پيچيد سر گورى نر « 1 »

نشست از بر اسب خود همچو باد * شتابان به قاين زمين رو نهاد

وز آن پس نيامد به نزد پدر * به كف آنچه پيش آمدش در سفر

[ 59 ب ] چو آمد به سلطان غازى خبر * كه شد كشته بغراجغ نامور

بفرمود تا لشكر بىشمار * كشيدند صف بر درى شهريار

تبيره برآمد ز درگاه شاه * ز غزنين ابا لشكر كينه‌خواه

روان شد به تسخير زابلستان * كه ويران كند بارهء گلستان

خلف را خبر شد كه سلطان تگين * شتابان بيامد به زابل‌زمين

( 1 ) . شايد : سر گور نر .