شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠١

لشكر كشيدن ملك خلف ابن احمد به سمت بُست و گرمسير

ز خاصان او همره او خلف * جفا پيشه‌اى كرد پس با تحف « 1 »

يكى شيشهء زهر دادش نهان * بگفتا چو « 2 » رفتى به دار الامان

به قاضى بده چون روانش ز تن * برآيد بگو فاش در انجمن

كه استاد هرمز به قاضى شهر * بداد از ره ظلم و از كينه زهر

بفرموده او كس به دار الامان * ز قاضى برآورد روشن‌روان

به زارى برآورد فرياد و داد * كه قاضى ز مكر عدو جان بداد

نشست از بر بارهء ره‌نورد * شتابان سوى سيستان روى كرد

چو آمد به زابلستان دل غمين * دهان پر ز نفرين برو « 3 » پر ز چين

به آواز گفتا به هر انجمن * كه استاد هرمز به قاضى كفن

بپوشيد از راه مكر و دغا * چو بىرسم و آئين بُد آن بىوفا

ز زابل برآمد خروشى به درد * ز بُرنا و پير و زن و طفل و مرد

سپهبد خلف گفت با سركشان * كه بر كين قاضى ببايد ميان

ببندند يكسر پى نام و ننگ * كز استاد هرمز به ما رفت ننگ

[ 57 ب ] چو اين گفته آمد سران را به گوش * سپاهى چو دريا درآمد به جوش

همه تيغ و خنجر گرفته به كف * پى امر و فرمان و رأى خلف

به پور خردمند خود گفت شاه * كه اى درخور تاج و تخت و كلاه

كه طاهر بُدش نام و كهتر پسر * سزاوار شاهى به فضل و هنر

كز اين در برو با سپه بىدرنگ * پى كين قاضى ميان بسته تنگ

بم و ملك جيرفت تا رودبار * بسوز و برآور ازيشان دمار

چه بشنيد مرد جوان شد روان « 4 » * چه رعد بهارى و باد وزان

در آن عهد در بم سپاه گران * بُد از جانب خسرو ديلمان

چه سردار ديلم خبردار شد * برآراست لشكر به پيكار شد

( 1 ) . م : جفا پيشه كرد پس با خلف . ( 2 ) . م : چون . ( 3 ) . م : پرو . ( 4 ) . م : شادمان .