شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

لشكر كشيدن ملك خلف ابن احمد به سمت بُست و گرمسير

كرم پيشه كردى ز فرزانگى * فروبسته شد دست [ و ] پاى بَدى

خلف چون به شاهى برآمد بلند * خزاين فزودش ز چون و ز چند

چو پر گشت گنجش ز دينار و زر * پى جستن نام و تاج و كمر

به دل خواهش فتح كرمان‌زمين * فتاد و طلب كرد پور گزين

كه بُد عمر [ و ] نام گرامى پسر * چو « 1 » خورشيد تابان به اصل و گُهر

[ 55 الف ] به او گفت از اين در شتابان برو * سپاهى ببر شو سپهدار تو

طلب كن ز كرمان زمين ساو و باج * هر آن‌كس كه پيشت نيارد خراج

سرش را به خنجر ز تن دور كن * ز مرگش به گُردان خود سور كن

جوان خردمند صافىضمير * پى حكم و فرمان صاحب‌سرير

روان گشت با لشكر او پرهنر * ز زابل به كرمان چو شيران نر

تمورتاش بُد حاكم آن ديار * به فرمان شاهان ديلم‌تبار

چو بشنيد كامد ز زابل سپاه * ز كرمان به شب پوى پو شد به راه

جوانِ سرافراز يزدان‌پرست * به شهر اندر آمد به ايوان نشست

سپاه رعيّت كشيدند صف * به درگاه فرزانه پور خلف

به صمصام دوله ، شه ديلمان * خبر شد از آن سرو باغ كيان

كه كرمان زمينش به زير نگين * شد اين در بيايد به پيكار و كين

چو صمصام دوله شنيد اين سخن * يكى رايزن گشت با انجمن

كه او گُردِ شيراوژن شيرگير * جهان گيرد او « 2 » چون شه اردشير

از آن پيش كان اين درآيد به جنگ * سپاهى فرستم چو غُرّان پلنگ

نمايد مگر بخت يارى مرا * ميسّر شود كامكارى مرا

[ 55 ب ] پس آنگه سپاهى ز اقليم فارس * طلب كرد بيرون ز حدّ و قياس

ابو جعفر گرد را گفت شاه * به كرمان برو با سپه كينه‌خواه

مبادا كه پور خلف ارجمند * شود سر برآرد به چرخ بلند

( 1 ) . م : چون . ( 2 ) . م : گير گرد و .