شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٠

ذكر سلطنت عمرو بن ليث

رود مهر عمرش به چاه افول * شود گلشن شادمانى ذبول

رخ ارغوان زعفرانى شود * بهار نشاطش خزانى شود

برادر دو تن داشت كهتر به سال * كه بودند دانادل و بىهمال

نخست عمرو بود او خداوند بخت * كه زينت ز او يافت ديهيم و تخت

دويم را از ايشان على نام بود * كه مردى سرافراز و باكام بود

طلب كرد عمرو و برِ خود نشاند * به پندش سخن‌هاى شايسته راند

به او گفت اى مرد گردن‌فراز * مباد از وجودت جهان بىنياز

شود ربع مسكون به فرمان تو * نه‌پيچد فلك سر ز پيمان تو

كشد رايض حكمت اى پاك‌دين * حرون « 1 » توسن چرخ در زير زين

تو را شاهد ملك زيبد به بر * كه دارى ز ساسان گرامى گُهر

[ 40 الف ] پس از يزدجرد آن جهان شهريار * عروس شهى شد به بيگانه يار

نشد با نياكان ما بخت يار * نكرديم نام و نسب آشكار

مرا چون عنايات حقّ يار شد * همان اختر خفته بيدار شد

عروس ممالك دگر ره ز مهر * بر اولاد ساسان برافروخت چهر

به مردانگى در صف كارزار * نژاد و گهر ساختم آشكار

به فرزانگى بودمى ساليان * به اورنگ فرماندهى كامران

فلك نوبت من كنون در نوشت * سرير شهى باز نو از تو گشت

ز بعد من اى گرد فرخنده‌بخت * مبارك بود بر تو اين تاج و تخت

چه خواهى كه ملكت بود پايدار * خداترس را بر رعيّت گمار

چنان زيست كن با رعيّت به داد * كه خوابند شب از تو خشنود و شاد

ندارى ز بهر طمع كس به رنج * كه شه را بود نام بهتر ز گنج

به داد رعيّت به انصاف رس * بترس از خداوند فريادرس

مناسب در اينجا نمود اين مقال * كه فرمود داناى صاحب كمال

( 1 ) . م : هرون .