شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٦

نهضت ملك يعقوب با لشكرش به جانب بغداد به محاربه با خليفه و بىنيل مقصود بازگشتن

به هم چون « 1 » رسيدند هر دو گروه * كشيدند صف از دو سو چون دو كوه

دو لشكر تبيره‌زنان از دو سوى * رسانده به گوش فلك هاى و هوى

[ 37 الف ] غريويدن كوس و بانگ يلان * تزلزل درافكند در آسمان

سه روز و سه شب رزم و پيكار بود * ز خون دشت آورد گلنار بود

موفق سِيّم روز شد چاره‌گر * پى ننگ و ناموس و نام و گهر

چو دانا پى چاره يازيد دست * به يعقوب از آن چاره آمد شكست

ز رزم و ز آويز برتافت روى * بيامد سوى سيستان پوىپوى

نياسود و نگشاد بند از ميان * يكى لشكرى همچو شير ژيان

ز ملك خراسان و مكران « 2 » زمين * بياراست آمد سرى پر ز كين

شمار سپاهش ز اختر فزون * ز تعداد آن عقل گشتى زبون

در آن راه يعقوب شد خسته‌تن * طبيبان به نزدش شدند انجمن

از آن شد خبر چون به دار السّلام * خليفه به دست يكى نيك‌نام

فرستاد منشور اصطخر باز * به نزديك گردن‌كش رزم‌ساز

ز بغداد او مرد صافى ضمير * بيامد به نزد شه شهرگير

چو آمد خبر يافت زان شهريار * چنان خسته بنشست بر جاى بار

پيازى و نانى و شمشير ، تند * بر خود نهاد و فرستاده خواند « 3 »

چو آمد به او گفت اى نيك‌خوى * پيامم ببر با خليفه بگوى

[ 37 ب ] كه الحال رنجورم و خسته‌تن * اگر زانكه پيچم سر اندر كفن

تو رستى ز پيكار شمشير من * ز نيروى گرز جهان‌گير من

و گرنه من اين تيغ در صبح و شام * زنم تا ستانم از آن تو كام

اگر باب نصرت تو را گشت باز * بسازم به اين نان خشك و پياز

فرستاده بشنيد و شُد در گداز * به زودى به بغداد گرديد باز

به نزديك بغدادش آمد خبر * كه پژمرده گشت او كيانى شجر

( 1 ) . م : چو . ( 2 ) . بخش جنوبى بلوچستان . ( 3 ) . شايد : « خوند » .