شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٠

در بيان جلوس ملك يعقوب و استيلاى بر بلاد خراسان و غيره و مدّت سلطنت او

روان شد سوى بلخ نامى به كين * تهى كرد از خصم او سرزمين

[ 33 الف ] سر كج‌روان را ز تن دور كرد * به بىچاره از ماتمش سور كرد

از آنجا به كابل سر پرشتاب * روان گشت سالار گردون قباب

بر آن بوم و بر آتشى برفكند * كه تفّش برآمد به چرخ بلند

گشادند يكسر به زارى زبان * كه بر ما ببخش اى شه مهربان

نبايد كه شستن ز انصاف و داد * چو هستى سرافراز و كسرىنژاد

بپذرفت يعقوب گفتارشان * بگفتا نجويند آزارشان

بزرگان كابل ز پير و جوان * به خدمت شب و روز بسته ميان

برآسود چون لشكر كينه‌خواه * شهنشاه يعقوب زرّين‌كلاه

در گنج و دينار را باز كرد * چو خورشيد زربخشى آغاز كرد

سپه شد چو از سيم و زر بىنياز * به فرمان او خسرو رزم‌ساز

ز درگه برآمد غو كرّه ناى * سپهبد به اسب اندر آورد پاى

ز كابل به ملك هرى برگذشت * سر سركشان كرد با خاك پست

وز آنجا به عزم نشابور و طوس * بفرمود بستند بر پيل كوس

خبر شد به والى آن بوم و بر * كه آمد سرافراز والاگهر

ز حكم خليفه در آن روزگار * يكى مرد بُد حاكم آن ديار

[ 33 ب ] محمّد بدش نام و طاهر پدر * لقب ذو اليمين بود و عالىگهر

بدانست كان قلزم موج‌زن * چو گردد در آن سرزمين اوج‌زن

به يك ره شود غرق بحر فنا * خلاصى نيابد ز نر اژدها

طلب كرد مرد گشاده‌زبان * هشيوار و بيدار و روشن‌روان

بگفتا برو نزد آن شيردل * بگويش كه اى شير پيمان‌گسِل

ز راه خليفه گذشتن صواب * نباشد سزاوارت اى كامياب

گرت هست منشور بر من نُماى * و گرنه به زودى برو پس به جاى

چو بشنيد پيغام او شرزه شير * بگفتا كه منشور مردى دلير