شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٤

ذكر سلطنت شهنشاه جهان‌پناه باذل بحار مروّت و انصاف انوشيروان عادل

مثل شد ميان كهان و مهان * به عدل و به انصاف انوشيروان

به نام نكو در جهان زنده ماند * نشايد چنين مرد را مرده خواند « 1 »

چو در دخمه از تخت شد بىنياز * به هرمز ، جهاندارى آمد فراز

كه او بد انوشيروان را پسر * سزاوار شاهى به جاى پدر

به سال همايون هشت و چهار * همى بود هرمز جهان شهريار

به هرمز چون اقبال ناساز شد * به بهرام چوبينه دم‌ساز شد

نشست از برى تخت با تاج و فر * اگرچه نبودش نژاد و گهر

چه خسرو از اين كار آگاه شد * بران روز رخشنده كوتاه شد

ز مرگ پدر تنگدل گشت شاه * به پيكار بدخواه شد كينه‌خواه

يكى لشكر از روم و ايران‌زمين * بياراست آمد پر از خشم [ و ] كين

چنان شعلهء تيغش آتش فروخت * كه چوبينه‌تن را دل و جان بسوخت

چو چوبينه‌تن شد به چوبينه‌تخت * جهان رام خسرو شد از يمن بخت

[ 24 الف ] چو خسرو به اورنگ شاهى نشست * ستم كاره از جان خود شست دست

همه شهرياران با بخت و تاج * به درگاش « 2 » هريك فرستاد باج

چنان شد ز اقبال بىرنج آن * كه از باد آباد شد گنج آن

به تخت و به تاج و نگين و كلاه * به گيتى نيامد چو « 3 » پرويز شاه

يكى تاج بودش ز درّ و گهر * ز خورشيد رخشنده تابنده‌تر

كه در وزن بُد چهارصد من ز زر * كه [ از ] ديدنش خيره گشتى نظر

به زنجير زر بر سر شهريار * بر آويخته تاج گوهر نگار

به شوكت چنان گشت آن كامكار * كه وقت سوارى آن شهريار

چو خاقان قيصر به او احترام * شدى در ركابش روان چون غلام

( 1 ) . حتما اشاره به سعدى است : سعديا مرد نكونام نميرد هرگز * مرده آن است كه نامش به نكويى نبرند ( 2 ) . اين واژه در متن « درگاه‌ش » نوشته شده است و كاتب روى « ه » خطى كشيده است . ( 3 ) . م : چون .