شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٨

ذكر سلطنت پادشاه جهانگير شاهپور ابن اردشير

چهل سال از عدل آن تاجدار * جهان بود مانند خرّم بهار

چو آن شهريار از جهان رخت برد * كليد ممالك به نرسى سپرد

چو نه سال بُد مهتر آن نامجوى * از او دولت و بخت برتافت روى

پس از عهد نرسى سرافراز شاه * بشد اردشير ابن هرمز به گاه

سرافراز و بيداردل همچو جم * كف جود او دُرفشان‌تر ز يم

پس از يازده سال تاج و سرير * به فرزند بگذاشت شاه دلير

گرانمايه را بود هرمزد نام * كز او يافت شاهى و اقبال و كام

چو ده سال آن خسرو نيك‌نام * به سر برد با شوكت و احترام

از او نيز اقبال پوشيد چهر * به شاپور فرزندش افكند مهر

[ 20 ب ] جهانجوى شاپور فرخنده‌تاج * ز ايران و از روم بگرفت باج

به شاهى بر آسود هشتاد سال * كه بر دولت او بيامد « 1 » زوال

چو دانست كامد گه رفتنش * همان حسرت زير گِل خفتنش

برادر ورا بُد چو بدر مُنير * ملقب نكوكار و نام اردشير

طلب كرده فرمود اى سرفراز * جهان را به چهر تو آمد نياز

سپارم تو را افسر و كشورم * همان تخت شاهى همان لشكرم

به شرطى كه شاپور فرزند من * جهاندار بيدار پيوند من

چو گردد بزرگ و سزاوار گاه * سپارى به او تخت و تاج و كلاه

بر اين گفته بگرفت دستش به دست * ميان بزرگان خسروپرست

چو شاپور شد از جهان ناپديد * برادر به جايش به تخت آرميد

چو شاپور شاپور شد ارجمند * به او داد شاهى و تخت بلند

چو شاپور شاپور هم پنج سال * به سر برد با شوكت و فرّ و يال

ز شاپور چون روى گرداند بخت * به بهرام فرزند خود داد تخت

چو بهرام شاپور در روزگار * به جاى پدر شد جهان شهريار

پس از بعد چهل سال ، تاج و نگين * برادرش را داد و كرد آفرين

( 1 ) . م : نيامد .