شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٦

ذكر سلطنت لهراسب و اسامى اولاد او و مدّت دولت او

دل اندر بر او طپيدن گرفت * سرشكش ز مژگان چكيدن گرفت

ز بس خسته شد پهلو پيلتن * تو گفتى نمانده روانش به تن

فروماند رخش از تك‌وتاز باز * چو ديد آن‌چنان گرد گردن‌فراز

فرود آمد از رخش و كردش روان * سوى كاخ و گلشن يل پهلوان

[ 14 الف ] ز پستى بر آمد به بالا چو شير * به او گفت اسفنديار اى دلير

تو گفتى كه چرخم نبندد به جنگ * ز خوفم خروشد به دريا نهنگ

ز ميدان چرا روى برتافتى * چو پيكان تير مرا يافتى

به دو گفت رستم كه اى پهلوان * نديدم چو تو نامور در جهان

شب آمد كنون باز گرديم جاى * به فردا به ميدان نماييم راى

ببينيم تا بر كه گردد سپهر * كه را بخشد اين اختران كين و مهر

بخنديد چون گُل يل اسفنديار * به او گفت اى از گوان يادگار

برو شادمان سوى دستان سام * چو فردا شود باز سويم خرام

برفتند هر دو به آرامگاه * جهان‌پهلوان و جهاندار ، شاه

تهمتن چو آمد به نزديك زال * ورا زال ديد آن‌چنان خسته‌يال

بگفتا چه بودت كه گشتى زبون * كه بودى به نيرو كُه بيستون

به او گفت رستم كه در كارزار * نديدم دليرى چو اسفنديار

ز سيمرغ بايد شدن چاره‌گر * و گرنه نبينى مرا خود دگر

كه فردا به ميدان شاه جوان * مرا نيست نيرو و تاب و توان

ز سيمرغ چون زال زر چاره جست * به او گفت تير گزى كن درست

[ 14 ب ] كه آن تير بر چشم اسفنديار * شود كارگر اى گَوِ نامدار

به تدبير سيمرغ چون چاره يافت * دگر روز شادان به ميدان شتافت

دگر ره به كينه نهادند روى * يل پهلو و شاه ديهيم‌جوى

بشد كشته اسفنديار دلير * به تعليم سيمرغ و پيكان تير

پس از مرگ آن شاه با احترام * يكى نامور ماند بهمن به نام