شجرة الملوك ( تاريخ منظوم سيستان ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧

ذكر اسامى پيشداديان « 1 » و مدّت سلطنت آنان

جدا شد ز مادر چو دُرّ از صدف * كزان يافت خورشيد رخشان شرف

نيا داشت او را چون جان عزيز * ز طفلى چو آمد به عهد تميز

به آيين و كيش خود او دادگر * بدادش به دست برادر پسر

كه بُد نام او نورسيده پشنگ * يلى جم‌نسب گُرد با نام و ننگ

چو نه ماه بگذشت بر دُخت شاه * جدا شد از آن كودك همچو ماه

به رخ همچو ماه و به قد سرو ناز * جهان را به ديدارش آمد نياز

تو گفتى كه جمشيد جم زنده شد * به آن طالع سعد فرخنده شد

منوچهر كردش نيا نام شاه * چو دانست زيبنده تاج و كلاه

پس از سال پانصد به شاهى و راى * نبير گران‌مايه را داد جاى

منوچهر چون از نيا يافت تخت * هم از داور دادگر فرّ و بخت

برانگيخت لشكر به خون پدر * بِبُرّيد از سلم و از تور سر

[ 9 الف ] جهان شد ز عدلش چو خرّم بهشت * بسى تُخم نيكى در آفاق كشت

به اورنگ شاهى صد و بيست سال * برآسود آن خسرو بىهمال

منوچهر را چون سرآمد زمان * به نوذر سپرد افسر خسروان

كه فرزند آن بود شاه جوان * سزاوار تاج و كلاه مهان

به شاهى چو بد حكمران هفت سال * نمود اختر سعد رو در زوال

به نوذر بد آمد ز افراسياب * بر او تيره شد روز رخشان و آب

به ايران‌زمين گشت سالار نو * ز نسل فريدون جهاندار « زَوْ »

خردمند دانادل بىهمال * به شاهى چو بگذشت از او هفت سال

از آن بعد گرشاسب شد ارجمند * به شاهى ايران ز بخت بلند

كه بود او سرافراز والاگهر * جهان‌دار « زَوْ » را گرامى پسر

چو نه سال شد زينت‌افزاى تخت * به ملك بقا از فنا بست رخت