سفرنامه فرهاد ميرزا ( فارسى ) — الصفحة ٩٦

هذا مقاله مريميه و مقامهء بتوليه :

ترسم كه اگر جزاى جانى * افتد به سراى جاودانى

از رحمت عام احمد پاك * آتش گيرد طبيعت خاك

حجّت بجهد به حيله و فن * از قهر و عذاب حى ذو المنن

اى فخر ملايك و رُسُل هم * اى جان جهان و عقل كل هم

پيغمبر آخر الزمانى * سلطان زمين و آسمانى

تولاك دليل شوكت تست * او ادنى شأن قربت تست

فخر همه بر تو ، فخر تو فقر * سبحان الله بذلك الوقر

اين فقر نه احتياج مالىست * بل فقر جمال ذو الجلالىست

دست من و دامن تو اى شاه * از ظلمت وارهانم اى ماه

خاكم به دهن كه مهر و مه چيست * اين نه ايوان و بارگه چيست

جمله ز شعاع نور احمد * موسى حيران طور احمد

سگ شيفته گشت بر مه خويش * سگ را تو مران ز درگه خويش

سر را بنهم بر آستانت * يعنى كه سگم به پاسبانت

حاشا كه نمود خودنمايى * سگ باشم اگر توام ستايى

از وى بگذر به حق زهرا * در هردو جهانش ساز رسوا

تا خلق جهان عبره گيرند * زين عبره تمام خبره گيرند

حقا ! ملكا ! خدا يگانا ! * روزىده خلق رايگانا !

دارد به خدايىات گواهى * از عرش گرفته تا به ماهى

تو هستى و جمله پست گردند * چون خواهى باز هست گردند

جز كيش هُدى نبوده‌ام راه * جز وحدت تو نگفته بالله

دين از خبر و اثر گرفتم * نز مادر و از پدر گرفتم

بخشاى گناه بىقياسم * كز كردهء خويش در هراسم

از امت ختم مرسلينم * بوده است اسلام كيش و دينم

قرآن خدا كتاب باشد * در ميزان احتساب باشد

مِهر است ستوده احمد پاك * سيرش به ده و دو برج افلاك « 1 »

ايشان همگى مرا امامند * بل راهنماى خاص و عامند

عالم همه ريزه‌خوار خوانشان * در عالم ماسوى مكانشان

آغاز ، على است شير يزدان * انجام ، امام حى كيهان

با مهر و ولايشان به دوران * خواهم كه رود مزار تن جان

يارب به حق نبى و اولاد * بگذر تو ز كردهاى فرهاد

يك الف و سه صد به غير يك هشت « 2 » * از هجرت شاه دين چو بگذشت

( 1 ) يعنى كه ائمه مطهر فريادرسان روز محشر [ هستند ] . ( 2 ) هزار و دويست و نود و دو .