سفرنامه فرهاد ميرزا ( فارسى ) — الصفحة ٩٤

هذا مقاله مريميه و مقامهء بتوليه :

محروم شدم ز آستانت * تا راز كنم به پاسبانت

افسوس كه بخت نارسايم * همراه من است هر كجايم

تا مصر بيايم و نيايم * ديگر به چه‌سان سخن سرايم

از بس كه سخن گزافه گفتند * شرحى ز وفاى يافه گفتند

رانندند سفينه را ز ساحل * گشتند ز كردگار غافل

نايافته‌اند مدعى را * در خشكى و در ترى خدا را

در خاك گر آتش از و با بود * در آب ز باد اژدها بود

گر باد بلا به بحر خيزد * موجى خيزد كه كوه ريزد

گر حفظ حق است نيست باكم * از آتش و آب و باد و خاكم

گفتند نهاده شد گرانتين * ما را نه سزد خلاف آيين

تدبير كنند رد تقدير * غافل كه خطاست كار تدبير

القصه ، ز دور مىسرايم * آن غصه كه بود از برايم

در نزد تو اى گزيدهء حق * نزديكى و دورى است مطلق

دانى تو به من چه غم رسيده * از كين عدو ستم رسيده

بر باد شده است آبرويم * زين بيش به پيش تو چه گويم

آن كس كه زده است افترايم * آن نامه كه ساخت از برايم

بنوشت كه اين سوادنامه است * زان ظفر علامت اين قلامه است

كاصلش دزديد و داد بر باد * وانگاه سواد را فرستاد

از خرد و بزرگ كس نفرمود * كاين اصل چه شد كه گشت مفقود

تا گفت كسى كه اين كجا شد * اين اصل چرا چو كيميا شد

تو گلبن عصمتى به گلشن * اين حجت خويش ساز روشن

فريادرسى نكرد شاهم * فريادرس اى تويى پناهم

گفتم با شاه كاى خداوند * اين تهمت را به من تو مپسند

تو مالك جان و شهريارى * بل سايهء لطف كردگارى

ديوان مظالمى بياراى * پس آن‌چه حق است بازفرماى

گويند كه روز رستخيز است * در باطل و حق بسى تميز است

شاه است نشسته صدر ايوان * از بيت شرف مه است تابان

يك‌سو من زار و حجت دين * يك‌سو امرا به عجز و تمكين

انبوه خلايق از زن و مرد * بينند كه شاه حكم چون كرد

من گويم كاى خدا تو دانى * تو عالم سر و العيانى

اين اصل اگر كنند پيدا * كاين مهر و خط از تو شد هويدا

در محضر آن شهود مجموع * يك دست مرا كنند مقطوع