سفرنامه فرهاد ميرزا ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٤
« معنى بعضى لغات »
شعير - مقياس طول برابر 16 / 1 دانگ .
شقشقه - بيهوده .
شكوى - گله ، اندوه .
شنيع - زشت ، قبيح .
شوشه - لوح يا علامتى كه بر سر قبر كسى نصب كنند .
شوط - يك‌بار گردش كامل دور كعبه .
« ص »
صالدات - سالدات : سرباز .
صرّه - كيسهء پول .
صعاب - كارهاى سخت .
صعلوك - فقير ، ضعيف .
صفر الكفّ - دست خالى .
صفرا و بيضا - پول و نقود .
صفّه - ايوان ، شاه‌نشين .
صمّا - سخت و محكم .
صمام - بلاى سخت .
« ض »
ضباب - جمع ضب به معنى مه .
ضرّا - سختى ، تنگدستى .
ضوء - نور ، روشنايى .
ضيغم - شير درنده .
ضيمران - ريحان .
« ط »
طائل - طايل : قدرت ، فضل ، توانگرى .
طغرا - چند منحنى تودرتو كه اسم شخص در ضمن آن گنجانده مىشود و بيشتر روى مسكوكات يا روى مهر نقش مىكنند .
طمطام - وسط دريا .
طمطم - مرد سخنگو ناسره‌گوى ، خلاف فصيح .
طوبى - سعادت .
طوبى لك - خوش به حال تو .
طيش - سبك شدن ، بىعقل شدن .
طين - خاك ، گل .
« ظ »
ظفر - ناخن .
« ع »
عاصف - باد تند و سخت .
عامره - مؤنث عامر ، آباد و برقرار .
عانه - رستنگاه موى در زير ناف ، زهار .
عتقا - جمع عتق ، بنده آزاد شده .
عرجون - چوب خوشه خرما .
عزايم - مقصدها .
عصعص - پايين ستون فقرات .
عظم - بزرگى .
عفير - گوشت به آفتاب خشك شده .
عقاقير - دواها ، گياهان داروئى .
عقيان - زر و طلا .
عكّام - كسى كه بار به‌روى شتر مىبندد .
عمياء - زن كور .
عنود - ستيزه‌كار .
عوالى - جمع عاليه مؤنث عالى .
عون - مساعدت ، يارى .
عيوق - ستاره‌اى سرخرنگ و روشن در طرف راست كهكشان .
« غ »
غادر - خائن ، عهدشكن .
غازى - كسى كه در راه خدا جنگ كند .
غاشيه - پوشش زين اسب .
غال - زمين پست و پردرخت .
غراب - كشتى بادى .
غرر - جمع غره ، برگزيده .
غسق - تاريكى اول شب .
غفران - بخشيدن گناه .
غلال - جمع غليل به معنى تشنگى .
غمره - آب متراكم و انبوه .