سفرنامه فرهاد ميرزا ( فارسى ) — الصفحة ١٧

« مدحيه »

خورشيد فلك چو بنگرى نيك * فرقى نكند ز دور و نزديك

چون زنگ خودى ز خود زدايد * حاضر شود و چنين سرايد

كِاى صدرنشين بزم لولاك * اى زيب‌فزاى بُقعهء خاك

اى چشم و چراغ اهل بينش * مقصود نخست از آفرينش

اى شاهد بزم لى مَعَ الله * اى صاحب عزم عرش خرگاه

در بزم ازل خرد طفيلت * چرخ از متمسكان ذيلت

اى شرع تو احسن الشرايع * بىشرع تو كار عقل ضايع

قصرى ز تو كاخ چرخ مينا * عكسى ز تو نور طور سينا

از روى تو و الضحى نشانى * و الليل ، ز طره‌ات بيانى

يسن لقبى ز كردگارت * طه شرفى ز روزگارت

نى رفته كُتاب و نى ورق‌خوان * در محضرت انبيا سيق‌خوان

جَبريل تو را به پيش شه خواند * تو رفتى و او به نيمه ره ماند

اى واسطه خلق را به يزدان * اى رابطهء وجوب و امكان

عيوق ، اساسى از رواقت * برجيس ، قطاسى از يراقت

از نام خدا ز فيض مطلق * شد نام مبارك تو مشتق

احمد به ادب چو پاس حد داشت * يك ميم فزون‌تر از احَد داشت

و آن ميم دهد به ترجمانى * از حلقهء بندگى ستانى

شد جمع به چشم اهل عرفان * سر احَد و نشان امكان

از ناف زمين كه كعبه‌اش نام * كردى تو ظهور با صد اكرام

ز آن خُلق خوش تو مشك بيزد * كز ناف هميشه مشك خيزد

بر ما نظرى ز مرحمت ران * ما را برِ خود ز مرحمت خوان

ما را تشريف مرحمت بخش * هم جايزه‌بخش و هم صلت بخش

شاهنشه ما كه عدل‌خوى است * بر شرع تواش هميشه روى است

اسلام تو را نگاهدار است * دلجويى امتش شعار است

نام و لقبش ز مَجد و تمكين * شد حامى شرع و ناصر دين

ملكش جاويد تا ابد دار * محفوظ او را ز چشم بد دار

هم مملكتش بدار معمور * از ملكش دست فتنه كن دور

پيوسته ز دشمنان منحوس * اقطاع ورا بدار محروس

وين مير كز اوست بر سر فارس * فرمانفرماى كشور فارس

پيوسته به فكر ملت تست * غمخواره به حال امت تست