سفرنامه فرهاد ميرزا ( فارسى ) — الصفحة ١٦

« مدحيه »

شعر تو ز شعرى آب برده * نثر تو ز نثره تاب برده

هر مُفلق بخرد سخندان * از قول تو لب گزد به دندان

كاين جنس حديث شاعرى نيست * مُعجز بود اين و ساحرى نيست

نارد كسى ار به قولم ايمان * نك قول توام عظيم برهان

تا كيست ز جمع نكته‌پرداز * كاين‌گونه سخن نداند اعجاز

مىگويم اگر كسى است در ده * قُل فاتو اسوره بمثله

در اين سخن ار كسى كند عيب * مائيم ز مؤمنين بالغيب

برهان قوى بس اين مقامه * معجز شمرم و لا ملامه

اى عم شه و برادر شاه * حق را به تو لطف گاه و بيگاه

از لطف ، خداى ، آزمودت * بر خانهء خويش خواند زودت

چون از مژه راه كعبه رفتى * از صدق ، مر اين مقاله گفتى

اين نامه كه نامهء قبول است * گلدستهء روضهء رسول است

در طيبه شُدت چو مغز جان‌تر * زان آب‌وهواى روح‌پرور

ز اوصاف نبى فريضه كردى * انشاد چنين عريضه كردى

چون وَفد نبى شدى به طيبه * هم آمدت از وى اين نصيبه

كاين نامه كه خانه‌زاد وحى است * گر وحى نه ، از نژاد وحى است

كس پيش شهان چو دير پايد * بر طرز شهان سخن سرايد

در دكّهء جوهرى چو كس زيست * دستش تهى از دُر و گهر نيست

زان فيض صريح بهره بردى * هم پيش ضريح عرضه كردى

از شه دُر شاهوار برده * هم بر سر شه نثار كرده

برداشته از ذخيرهء قدس * پس ريخته در حظيرهء قدس

خواندى چو ز روى عجز و اخلاص * در موضع خاص و موقع خاص

شه بر تو ز روى مهر خنديد * اين نامهء نامور پسنديد

هم خلعت و هم صلت دهد دست * چون مدح كريم را صلت هست

هر مَسئلتى كه كرده‌اى ياد * خواهد به تو بىمضايقت داد

قولت چو قبول حضرت افتاد * اين گفته قبول حضرتت باد

در ختم سخن « وقار » شايد * بر مير گر اقتدا نمايد

وانگه به وقار و با سكينه * روى آرد به جانب مدينه

از شوق يكى سرود گويد * با فخر رُسُل درود گويد

غايب بود ار ز بقعهء پاك * حاضر برِ شه شود ازيراك