سفرنامه فرهاد ميرزا ( فارسى ) — الصفحة ١٥٤

روز سه‌شنبه بيست و دوم ذى القعده :

عيسى به سرات چاشنى گير * كاموخته علمى از عقاقير

سر بر قدمت فكنده دارد * از روح تو مُرده زنده دارد

اى جان جهان جهان فدايت * جبرئيل غلامى از سرايت

ما را نسزد كه خود ستاييم * كه بندهء آستانت ماييم

حاشا سخنى گزافه باشد * از راه جنون و يافه باشد

ما خاك كف سگان كوييم * گر بپذيرى به فخر گوييم

مقبول شده است اطاعت ما * بىاجر نگشته خدمت ما

سگ را چو شهان كنند آيين * برجيد نهند طوق زرين

برجيد خود از تو طوق خواهم * وين طوق به فخر و شوق خواهم

در سلك سگان دهى تميزم * در مصر وفا كنى عزيزم

بخشندهء رزق ما سوايى * رخشندهء عرش كبريايى

حق كرده تو را وكيل مطلق * اين كار ترا سزاست الحق

در موت و حيات اختيارت * در ارض و سماست اقتدارت

از فضل خداى پاك‌داور * بر كيش تو زاده‌ام ز مادر

مادر همه داد شير صافم * با حب على بُريد نافم

بگذاشت پدر مرا به كتاب * آموخته علم دين و آداب

تاريخ و خبر بنام ديدم * تفسير و اثر تمام ديدم

جهد از من و از خدا هدايت * صد شكر كه رستم از غوايت

دانسته‌ام آن‌كه چيست دينت * بر تخت جلال جانشينت

كور است هر آن‌كه خوُر نبيند * در سِلك حُصاة دُر نبيند

چون حُب علىست دستگيرم * از هفت و چهار ناگزيرم

باشم چو جدا ز خاك كويت * هستم به خدا در آرزويت

ديگر ز كجا همى توانم * خود را به فناى تو رسانم

عمرم كه به رهگذار شصت است * اين نعمت بىكران بدست است

شصت دگر از كجا بيارم * تا جان به فناى تو سپارم

بخشاى به من كه اهل بخشى * فرمان ده چرخ و عرش و فرشى

شعر من اگرچه نيست قابل * ليكن صلت تو هست كامل

از لطف تو فخر و زيب خواهم * در هردو جهان نصيب خواهم

با حب تو و على و اولاد * خواهد كه رود به خاك فرهاد

با حبّ تو و على به محشر * از خاك همى برآورد سر

در حضرت تو مقيم گردد * مسرور هم از نعيم گردد

فرقم كه بر آستان شه سوُد * هيجده از ماهِ يازده بود