فرهنگ جامع تاريخ ايران ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٧
ايران باستان
ايران در هزاره سوم و دوم پيش از ميلاد
همه‌جا پيشتر شده بوده است . ايران كه در نگارشهاى مختلف از آن به نامهاى :
« آئيريانم ويجه »
« آئيريا »
« آيرين وئجه »
« آئيريه »
« آريان »
« ائبرين »
« ايران ويج »
« ايران ويژ »
« آريان ويژن »
« ايران شتر »
« اران »
نام برده مىشود و كلمهء آريا از نام جغرافيايى و سياسى « آريا نام خشاترام » به معنى كشور ايران - ايرانشهر ، انشقاق يافته است .
زردشتيان وطن نخستين خود را به نام « ايران - وئجه » يعنى وطن آرياييها مىنامند . استرابون كلمهء « آريانا » را براى سرزمين استعمال كرده است كه تقريبا با آنچه امروز به نام « ايران » مىناميم ، تفاوتى ندارد .
ايران باستان
ايران باستان
محدوده‌اى از شمال به درياى خزر و از جنوب به خليج فارس و درياى عمان و از غرب به سرزمين باستانى بين النهرين و از شرق تا جلگه‌هاى سند قرار