سلسله هاى اسلامى جديد : راهنماى گاهشمارى و تبارشناسى ( فارسى ) — الصفحة ٤٤٧

124 قره‌مانيان يا قره‌مان اوغلو ح 654 - 880 / ح 1256 - 1475

800 / 1398 انضمام بن مملكت عثمانى

( * * ) 804 - 1402 محمد دوم بن علاء الدين ، دور اول حكمرانى

822 / 1419 على بن علاء الدين ، دور اول حكمرانى

( * * ) 824 / 1421 محمد دوم ، دور دوم حكمرانى

( * * ) 826 / 1423 على ، دور دوم حكمرانى

( * * ) 827 / 1424 ابراهيم دوم ابن محمد دوم ، تاج الدين

( * * ) 869 / 1464 اسحاق بن ابراهيم دوم حكمرانى مشترك

پير احمد بن ابراهيم دوم حكمرانى مشترك

( * * ) 870 - 880 / 1465 - 1475 پير احمد

880 / 1483 انضمام قطعى قلمرو قره‌مانيان به مملكت عثمانى

قاسم بن ابراهيم به عنوان حكمران دست‌نشاندهء عثمانيان تا زمان مرگش در 888 / 1483 حكومت داشت .

قره‌مانيان بزرگترين و بادوام‌ترين سلسلهء تركان در آناطوليا بودند كه دوشادوش عثمانيها رشد يافتند ، اما سرانجام جذب دولت آنها شدند . به نظر مىآيد كه آنها از ميان طايفهء افشار از طوايف تركمانان برخاسته‌اند و پدر قره‌مان ، نور الدين ، يكى از مشايخ معروف صوفيه بود . بنابراين ، سلسلهء قره‌مانى از اين بابت شبيه بعضى ديگر از سلسله‌هاى آناطولياست كه از ميان درويش‌ها ظهور كرده‌اند . مركز اصلى آنها ارمنك - موت در شمال‌غربى كوههاى توروس بود و از دست‌نشاندگان تا حدى گردنكش سلطان سلجوقى روم ، ركن الدين قلچ ارسلان چهارم بودند و سپس از دشمنان سرسخت اقدامات ايلخانان مغول براى تسلط بر آناطوليا گشتند . اين كوشش‌ها تا قرن هشتم / چهاردهم ادامه داشت و تا آن زمان قره‌مانيان ، به عنوان وارث سلجوقيان قدرت مستقلى بودند كه بيشتر بخش جنوبى و مركزى آناطوليا را زير سلطهء خود داشتند . يك بار نيز اطاعت از سلاطين مملوك مصر و شام را گردن نهادند و اين هنگامى بود كه مملوكان پس از گرفتن سيس از ارمنستان كوچك ، همسايهء شرقى آنها شده بودند . لارنده يا قره‌مان ، پايتخت اصلى قره‌مانيان ، پيش از آنكه آنها قونيه را تصرف كنند ، مركز مهمى براى فعاليتهاى ادبى و فرهنگى شد و دست‌كم در نظر تركان امروزى ، قره‌مانيان به سبب تشويق و ترويج زبان تركى ، نه زبان فارسى به عنوان زبان ادارى شهرتى به دست آوردند .