سفرنامه گوهر مقصود ( فارسى ) — الصفحة ٥٠

[ اوّلين زيارت ]

بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً « 1 » دانستم كه اين خلع نعال به مناسب حال از براى من موعظه و نصيحت است . نعل علايق از خود كندم و ذرّات دقايق را ملاحظه نمودم .

سر را به جاى پا گذارده به ايوان مطهّر كه آيت اللّه اكبر بود ، وارد شدم و به در رواق دار السّعادة كه در طرف بالاى سر مبارك بود ، صورت به آستانه نهادم . دل بطپيد و عقده‌ام تركيد . گريه مجال نداد و سيل سرشكم از من جلو اوفتاد . دل در راز و نياز و طبعم با وى هم‌آواز شد . شنيدم به صوت حزين اين اشعار مىسرود :

چو عكس روى تو در صفحهء خيال كشيدم * شعاع پرتو حسنت ز آفتاب نديدم

دلم به زلف خم اندر خمت نگر شده پيوند * به آن دو مار بپيوستم و ز خويش بريدم

هواى كوى تو برهم زد آشيانهء دل را * چه مرغ سوخته بر شاخهء مراد پريدم

چه سنگ فتنه نباريد بر سر من از اين چرخ * چه خارهاى غمت را بپاى خود نخليدم

گهى به تهمت عشقت شدم ملامت دشمن * هزار طعنهء اغيار را به گوش شنيدم

گهى ز خوف رقيبان چه « 2 » بوم رفته به ويران * شكسته‌بال و دل‌افسرده گوشه‌ها بخزيدم

گهى به وادى مهر تو من دويده چو مجنون * گهى به كوه و بيابان ز هر كنار دويدم

هر آنچه تير بلا آمدى ز ناوك مژگان * به ديده‌اش بكشيدم به جان خويش خريدم

( 1 ) . « كفشهايت را [ به احترام ] از پا بيرون كن و بدان كه تو در وادى مقدس طوى هستى » طه 20 / 12 . ( 2 ) . اصل : چون .